#122 Romans Profesora Douglasa

Potrzebuje relaksu, najlepiej w postaci drinka i zbliżenia z kobietą. Douglas ma żonę Nancy, z którą trwa w związku od lat 20. Mają razem trójkę dzieci – 15-letniego Billego, 14-letnią Pamie oraz 12-letniego Johnego. Ich związek od dość dawna wkradła się już rutyna. Nie kochają się, śpią w oddzielnych pokojach. Nancy nawet ostatnio podjęła pracę na nocną zmianę w domu opieki, a William nie próbował odwodzić żony od tego pomysłu. Mając 42 lata mężczyzna czuje, że jego życie i najlepsze lata są dawno za nim.

Nie jest nachalna, a jej sposób bycia znajomi określają jako żywy i bardzo towarzyski. Jakiby nie był ten początek znajomości, Robin zabiera ze sobą Williama do wynajmowanego przez nią mieszkania przy Bacon Street. Zanim wyszedł z jej miejsca zamieszkania, płaci 50 dolarów za usługi i czas, jaki mu poświęciła. Robin wraca do Good Time Charlie's. Jej typowy dzień pracy trwał od 3.30 albo 4.00 po południu do co najmniej 3.00, a zazwyczaj do 4.00 nad ranem. Profesor wraca do swojego domu znajdującego się przy Sandy Ridge Circle w małej miejscowości Sharon. Miejsce to oddalone jest od Bostonu o około 30-35 km.

Jeśli chodzi o życie rodzinne, to stara się być nowoczesnym jak na tamte czasy ojcem. Nowoczesność ta objawia się w pomocy Nancy, w pracach domowych oraz uczestniczeniu w życiu swoich pociech. Dodatkowo nie ma nic przeciwko temu, żeby jego żona wróciła do szkoły i uczyła się jak być najlepszą pielęgniarką. W ciągu następnych dwóch tygodni od pierwszego spotkania Douglas widuje się trzy razy z Robin. Za każdym razem ona oddawała mu 30 minut czasu, a on jej 50 dolarów. Ten czas spędzają w mieszkaniu przy Beacon Street. Mieszkanie jest umeblowane skromnie. Łóżko, stolik nocny, komoda oraz kilka sztuk ubrań, z czego znaczną większość stanowią szlafroczki.

Bierze się to stąd, że on sam jest czarnoskóry, I wie jakie konsekwencje niesie za sobą umawianie się białej dziewczyny z czarnoskórym chłopakiem. Znajomi i przyjaciele z tamtych czasów pamiętają ją jako dziewczynę, która wie czego chce, a czego nie chce to na pewno życia osiadłej, przywiązanej do jednego miejsca gospodyni domowej na jakiejś pipidówce. Po ukończeniu szkoły podejmuje pracę w małej firmie graficznej i skupia się na czarnoskórym sportowcu, graczu futbolowym. Ray Kostick jest obrońcą z drużyny Patriots, który zaczyna odwiedzać Robin w jej domu. Ojciec dziewczyny lubi futbol, tak więc nie ma nic przeciw, gdy z Rayem pojawiają się w ich domu kolejni gracze drużyny.

Ray nie wykonuje żadnego ruchu w stronę Robin. Po pierwsze wie, że jej ojciec tego nie pochwala, a po drugie w domu w Mississippi mieszka jego partnerka, która niedawno urodziła ich wspólne dziecko. Robin jednak zagina parol na sportowca i pewnego letniego popołudnia całuje go na tyle namiętnie, że opór mężczyzny bardzo, bardzo szybko kruszeje. Ray zaprasza ją, żeby zamieszkała z nim w jego mieszkaniu w Quincy w stanie Massachusetts. Tym samym Robin osiąga to, czego chciała. Przedostała się do wielkiego świata. Razem z Rayem dziewczyna jeździ na wszystkie mecze Patriots. Zatrzymują się oni w dobrych hotelach, chodzą razem na przyjęcia.

Jednocześnie myśli o karierze ilustratorki. Bierze udział w kursach artystycznych w prestiżowej Rhode Island School of Design. Pod koniec grudnia 1980 roku sielankowe życie Robin z Rayem się kończy. Sportowiec czuje się zobowiązany do ożenienia się z matką swojego dziecka, dlatego mówi, żegnaj pannie Benedict. Dla Robin jest to cios zadany w samo serce. Płacze i błaga Reja, żeby zmienił decyzję. On jest nieugięty. Młoda kobieta podejmuje wtedy najbardziej irracjonalną decyzję. Pod wpływem impulsu dzwoni do zboru w rodzinnym mieście Reja i rozmawia ze starszymi, którzy mieli organizować jego wesele.

Informuje ich, że piłkarz popełnił z nią wielokrotnie grzech rozpusty oraz zażywał substancje. Ten szantaż emocjonalny, jaki Robin stosuje wobec Raya, jeszcze bardziej umacnia go w przekonaniu, że powinien wrócić do matki swojego dziecka. Ignoruje jej łzy, pakuje się, wyprowadza na południe i żeni. Po rozstaniu Robin jest bardzo przygnębiona. Chodzi jeszcze przez pewien czas na spotkania świadków, ale ostatecznie i tę aktywność zarzuca. Nadal pracuje w firmie graficznej, ale oczom współpracowników nie umyka fakt, że młoda dziewczyna po zakończeniu dnia pracy Jest odbierana przez czarnoskórego mężczyznę jeżdżącym najnowszym Mercedesem.

Robin nie mówi nikomu, czym zajmuje się jej towarzysz, co niepokoi jej szefa. Zagęszczająca się atmosfera wokół Robin i jej znajomego doprowadza do tego, że pewnego dnia dziewczyna wychodzi z pracy i nie pojawia się w niej następnego dnia. Przed wyjściem mówi jeszcze, że jedzie do Kalifornii. Pod koniec grudnia 1981 roku Ray Kostick chce się ponownie skontaktować z Robin. W międzyczasie zmienił zdanie co do ich znajomości. Wpływ na to miało tragiczne zdarzenie. Jego synek zginął w pożarze motelu, w którym rodzina przebywała. To doprowadziło do coraz częstszych kłótni na linii Kostick i jego żona. Ray z nostalgią wspomina czasy, kiedy spotykał się z Robin.

Próbuje skontaktować się z byłą dziewczyną przez wspólnych znajomych. Dzwoni nawet do matki Robin, ale Shirley nie ma zamiaru ułatwiać kontaktu między córką i jej byłem. Nie robi tego nawet, gdy Ray mówi, że nowy partner córki to Alfons i czarnoskóry mężczyzna. Ostatecznie udaje mu się dowiedzieć, że Robin dzieli mieszkanie z inną młodą kobietą, która ma dwuletniego syna z mężczyzną odbierającym Robin z poprzedniej pracy. Aktualnie jego była pracuje w Combat Zone i zarabia 1000 dolarów amerykańskich na noc, a ów mężczyzna, JR, jest jej opiekunem. Ray odwiedza Robin, a ona w oschły sposób mówi mu, że nie potrzebuje już więcej przyjaciół płci męskiej.

Po spędzonych kilku godzinach razem w mieszkaniu dwudziestolatki para wychodzi na spacer ulicami Bostonu. Ponieważ dziewczyna jest znana okolicznym krawężnikom ze swojej profesji, do pary trzymającej się za ręce podchodzi policjant. Douglas zaprzecza, żeby dał dziewczynie wcześniej pieniądze i utrzymuje, że ona pracuje dla niego na uniwersytecie i na pewno nie zarabia na ulicy. Wtedy policjant informuje profesora, że jego towarzyszka ma Alfonsa i spora część pieniędzy, które jej daje idzie właśnie do kieszeni JR. Za ściągnięcie patrolu policyjnego odpowiedzialny był sam Douglas. Podobnie jak za wiele aresztowań, które miały miejsce odkąd tylko oboje zaczęli się spotykać.

Jak się okazuje profesor dodał do listy płac niejaką Savi Bisram, na którą wystawił czek w wysokości 9 tysięcy dolarów. Prywatnie Savi jest koleżanką i współlokatorką Robin. Panna Benedict otrzymała od doktora 20 tysięcy dolarów amerykańskich z pieniędzy uczelnianych, a w innych bonach dziewczyna dostała od niego dodatkowe 47 tysięcy dolarów, co razem daje wcale niemałą jak na tamte czasy sumę 67 tysięcy dolarów. W październiku 1982 roku Douglas zostaje wezwany na dywanik do wicedyrektora i audytora. Ma wyjaśnić swoje wydatki.

Pętla na szyi profesora zaciska się coraz bardziej i coraz mocniej, a on wygląda na to, że podchodzi bardzo lekko myślnie do swojej pracy. Wiedząc, że jest obserwowany i jego wydatki są skrupulatnie analizowane, przedstawia kolejny rachunek za usługi graficzne panny Benedict na kwotę prawie 4 tysięcy dolarów. Odwleka też jak najbardziej może czas sprowadzenia przed oblicze wicedyrektora dwóch kobiet, które pojawiły się na liście płac uczelni. Douglas jest rozdarty. Z jednej strony uwielbia spędzać czas z dwudziestolatką, A z drugiej, tak jak powiedziałam Wam wcześniej, nienawidzi wydawać kolejnych setek dolarów za każdym razem, na każdą spędzoną godzinę.

Muszę nauczyć się jasno oceniać sytuację przed działaniem i nie być szkodnikiem ani zrzędą. Gdy będziemy osobno, będę ciężko pracował nad tym, żeby te problematyczne kwestie wyeliminować i naprawić swoje wady. Kochanie, kiedy byłem nastolatkiem, marzyłem o zaprojektowaniu maszyny, która cofnie czas i pozwoli Ci przeżyć czas i miejsca, które już przeżyłaś. Chyba wszystkie dzieci mają takie myśli. Dziś żałuję, że nie byłem na tyle kreatywny, aby zrobić jeden z tych sprzętów z dwóch powodów. Jeden z nich, aby cofnąć się w czasie i zmienić głupie rzeczy, które zrobiłem i zrobić je ponownie, ale tym razem dobrze.

Drugim powodem jest właściwe zachowanie, kiedy jestem z Tobą, abym mógł być kimś, z kogo jesteś dumna, kimś, kogo szanujesz, kogoś, z kim chcesz być. Nowy rok 1983 wita profesora na smutno. Jego wydatki nadal badane są przez audytora uniwersytetu. Bardzo prawdopodobnym jest, że Douglas nie utrzyma się nie tylko w swojej pracy, ale i nie utrzyma się w znajomości z kobietą, dla której tę pracę zaryzykował. Robin wprowadza się z JR do nowego domu, remontuje i urządza go. Razem ze swoim opiekunem dochodzą do wniosku, że ponieważ w Bostonie ona ma sporo problemów z policją,

Przez kilka następnych dni Robin jest zajęta urządzaniem mieszkania. Spotyka się z przyjaciółmi, była na pogrzebie ciotki. Jednocześnie jest w stałym kontakcie telefonicznym z Douglasem i walczy z nim o pieniądze, które jest jej winien. Posuwa się nawet do gruźb. Jednego razu mówi, że pójdzie z historią ich romansu do bostońskich gazet, innym razem, że przyjedzie do jego domu, żeby odebrać pieniądze. 2 marca umawiają się na skrzyżowaniu jednej z bostońskich ulic. Bill ma w kieszeni 1000 dolarów, które dostał od żony. Nancy ma rzekomo nie pytać, po co mu taka suma pieniędzy. Dodatkowo wypisuje Robin czek na 200 dolarów.

Potem przystępuje do sprzątania sypialni. Z łazienki bierze ręcznik, którym wyciera podłogę, kaloryfer oraz ścianę. Zakłada kurtkę narciarską, w której głębokie kieszenie udaje mu się włożyć torbę z ręcznikami i tutaj zaznaczę, że to nie były takie duże ręczniki plażowe, a bardziej takie małe, które zostawia się gościom w łazience do wytarcia dłoni. Robin zawija w kołdrę oraz w koc. Zbiera zawiniątko za cztery rogi i w ten sposób ściąga ją po schodach na parter. Ma zamiar odjechać jej samochodem. W ten sposób nie będzie śladu, że była ona tej nocy w jego domu. Jednak napotyka na problem. Dziewczyna zawsze zostawia kluczyki w stacyjce, ale nie tym razem.