210. Bez końca

I te wszystkie cytaty i odniesienia... Ja myślałem, że o przypisach powiesz. No tak, no przypisy, tak. I w tych przypisach trzeba się zagrzebać, żeby zobaczyć, dokąd się dojdzie. Taka szkoła niemiecka zresztą dobra, bo... Powoduje, że możemy sprawnie dotrzeć do literatury, zweryfikować, ale to prawda, że dyskusja często jest ciężka nie dlatego, że wartość intelektualna jest duża, tylko dlatego, że przebrnąć przez sieć gęstą hipotez opartych o hipotezy stawiane przez hipotetycznych autorów w hipotetycznym czasie, no jest to zadanie niełatwe. Tenże historyk na marginesie pewnej tezy, już tu nie wnikając w szczegółę, sięgnął po Gala Anonima, co robi i tam jest takie wspomnienie przez Gala, że o tematach związanych z Zjazdem Gnieźnieńskim więcej można przeczytać w Liber de

Nawet jeśli taka księga istniała, Galanonim nigdy nie sugeruje kiedy była spisana. Ja przypomnę, że Galanonim pisze swoją księgę, swoją kronikę 100 lat po wydarzeniach. Nawet jeśli taka księga była, to nie wiemy, jaka jest jej treść. Nawet jeśli taka księga była, to jest bardzo możliwe, że zawierała ona dokładnie to, co jest określone przez kronikarza, Liber de Passione, czyli księga o męczeństwie, Martyris, czyli męczennika, czyli jakiś rodzaj pasji, znamy tak zwaną pasję stagernsi, czyli opis samego męczeństwa świętego Wojciecha. Czy to jest ta sama pasja, czy jakaś inna pasja? Nikt tego nie jest w stanie powiedzieć, bo, jeszcze raz, Galanonim napisał tylko, że zna jakąś opowieść o tym, jak umęczony został święty Wojciech.

Polityka historyczna, proszę Państwa, czyli bujdy. Coś, co jest przyjemne dla ucha i serca, ale tak naprawdę wiarygodność historyczna tego czegoś jest niziutka. Więc Liber de Pacione, proszę Państwa, jeżeli istniał, bo możliwe, że istniał, to nie przynosił, a przynajmniej nie jesteśmy w stanie powiedzieć, żeby przynosił wiarygodnych informacji o Zjeździe Gnieźnieńskim. Natomiast wszystkie te piękne, bardzo zaawansowane opowieści No ja bym radził brać jednak z wysiłkiem, weryfikując, sprawdzając i nie przejmując się kontekstem politycznym takich twierdzeń. Powiem tak, że wysłałem jak zwykle z dużym zainteresowaniem i chcę jedno powiedzieć, proszę Państwa, my z kolegą się wcale nie umawialiśmy.

Potomkowie, ale jest jeszcze jeden aspekt tego. Materialna wartość. Bo niestety, ale ogromna ilość zagrabionych dóbr, majątku, która przeszła w ręce niemieckie w trakcie II wojny światowej, nigdy nie wróciła do osób, które były spadkobiercami. Lub też do tych państw. Lub też do tych państw, tak. Niemcy jako państwo i jako osoby nigdy nie rozliczyły się z tego, z różnych powodów. Oczywiście pamiętano skutki I wojny światowej, kłopoty gospodarcze i to, że na tym wyrosła potem III Rzesza, ale de facto wielkich rodów przemysłowców nikt nie rozliczył. Zaspokojono, no tak naprawdę uczestniczyli, jak dobrze pamiętam, popraw mnie, ale uczestniczyli tylko w pewien sposób w reparacjach.