210. Bez końca

Leje się krew. To należy znaleźć przykład dobrej współpracy. Nie wracać już do konfliktów Chrobrego z Henrykiem II, tylko wrócić do pokazać, że istniał przykład współpracy dobrej, pokojowej, która zapewniła trwałe funkcjonowanie naszej wspólnoty. Ja pomijam, że przy okazji ta trwała współpraca miała być pod patronatem cesarza niemieckiego. Mamy ten pochód przecież. Ale to już pomijam, tylko widać na tym przykładzie bardzo ładnie, jak w momencie, w którym rezygnujemy z takiego warsztatu historycznego, z tego legoru, który nam nasz warsztat wyznacza, czyli sprawdzamy wiarygodność, weryfikujemy, nie formułujemy hipotez dlatego, że chcemy, żeby coś się wydarzyło, to właśnie wtedy rodzi się co?

I teraz może kilka słów o samej tej bazie, bo to nie jest baza nowa, ona jest świetnie historykom znana. Faktem jest, że dostęp do niej nie był może tak ułatwiony jak teraz. Kilka kliknięć i już bez większych problemów możesz dotrzeć do takich czy innych materiałów osobowych. Dotychczas było to jednak utrudnione i nie chodzi tylko tu o RODO. Historia tej bazy danych, tej kartoteki jest też ciekawa, bo dzięki jednemu z Niemców po II wojnie światowej, który miał zniszczyć ją, po prostu nie zniszczył, schował ją pod stertą. Kwiatkowska Barbara, Biel Radosław, Biel Radosław, Borach Dolnośląskich, Ziemi Lubuskiej.

Potomkowie, ale jest jeszcze jeden aspekt tego. Materialna wartość. Bo niestety, ale ogromna ilość zagrabionych dóbr, majątku, która przeszła w ręce niemieckie w trakcie II wojny światowej, nigdy nie wróciła do osób, które były spadkobiercami. Lub też do tych państw. Lub też do tych państw, tak. Niemcy jako państwo i jako osoby nigdy nie rozliczyły się z tego, z różnych powodów. Oczywiście pamiętano skutki I wojny światowej, kłopoty gospodarcze i to, że na tym wyrosła potem III Rzesza, ale de facto wielkich rodów przemysłowców nikt nie rozliczył. Zaspokojono, no tak naprawdę uczestniczyli, jak dobrze pamiętam, popraw mnie, ale uczestniczyli tylko w pewien sposób w reparacjach.

I to z kolei zachęciło mnie do tego, żeby zastanowić się, czy nie byłaby możliwości przeprowadzenia tego rodzaju badań także w mojej miejscowości, która No jednak, tak jak to wielokrotnie przytaczam, w tej miejscowości znajdowała się największa filia obozu Gross-Rosen, obóz pracy w Miłoszycach. Po II wojnie światowej nie przeprowadzano tam żadnych prac archeologicznych, już nie mówiąc o ekshumacjach, więc jest to duży obszar. Który praktycznie do dzisiaj nie jest pod tym kątem rozpoznany. A wydaje mi się, że to byłoby dla nas też bardzo ważne. Nie tylko to, co znamy na podstawie akt, relacji.