Mentionsy

samo proroctwo, że nie mogła być żadna kość tego baranka złamana, która też była takim odniesieniem do Pana Jezusa, którego też żadna kość na krzyżu nie mogła być złamana, to jest takie bardzo dalekie antycypowanie tego, co miał zrobić Pan Jezus, gdy konkretna rodzina siadała właśnie do wieczerzy przygotowującej ją do wyjścia z Egiptu.

No faktycznie Paweł jakby też, nie tylko Ewangelię, które pokazują śmierć Jezusa w trakcie święta Paschy, czy obchodów święta Paschy, ale też...

Z perspektywy przeniesienia tego na nasze dzisiaj, to dotyczy też zaufania Bogu i w tym przypadku zaufania, które wiąże się z wiarą w Jezusa, bo przynajmniej w taki sposób ta perspektywa nowotestamentowa to opisuje.

Ale co ciekawe, że w czasach Pana Jezusa już dokonało się pewnego rodzaju transformacja, że to samo święto Paschy obchodzone już jakby jest w nieco innym klimacie.

A tymczasem w czasach Pana Jezusa widzimy już Paschę, którą się spożywa na pół leżąco, na sofach, gdzieś tam wokół niskiego stołu, gdzie prowadzi się jakieś rozmowy.

Że tak długo będziemy spożywali, wspominali śmierć Jezusa, aż On powróci.

Właśnie kiedy też tak spoglądam do tej myśli nowotestamentowej, czyli tego, w jaki sposób apostołowie odczytują te fragmenty, to w tym fragmencie, który przywoływałem z I Jezusa do Koryntia, z V rozdziału, apostoł Paweł mówi o święcie Paschy, właśnie skazując uwagę, że to Chrystus jest tą naszą Paschą i wzywa do tego, żeby obchodzić święto nie w starym kwasie,

który postanawia iść po wodzie no i idzie do momentu dopóki patrzy na Jezusa gdy gdzieś odwraca się przestraszony tym co się stało tym szumem fal dookoła zaczyna tonąć no właśnie w różnych sytuacjach naszego życia

Proszę o to w imieniu Pana Jezusa.