Mentionsy

I tutaj od 12 rozdziału, od tej dziesiątej ostatniej plagi mamy ten konkretny moment, kiedy Bóg realizuje swoją obietnicę złożoną i Mojżeszowi i złożoną Izraelowi, że ich wyprowadzi, że ich wyratuje z Egiptu.

Nim sięgniemy sobie do samego tekstu, krótko pomodlimy się wspólnie z prośbą o Boże błogosławieństwo i prowadzenie, a potem zobaczymy, co nas Pan Bóg też poprzez to studium wprowadzi.

Ex hodos będzie oznaczał dosłownie wyjście skądś, ten taki zajomek kierunkowy i drogę, wskazanie drogi, więc Bóg wyprowadza i to jest ta droga, którą wytyczy do tego, żeby wyjść.

No i właśnie w tym niezwykłym momencie w tej partii Księgi Wyjścia mamy ten moment, gdzie w jakimś sensie Mojżesz albo Bóg przez Mojżesza z tej wody wyprowadza do wolności.

To jest niesamowite, że Pan Bóg pojawia się, żeby wyrwać swój lud z marazmu, żeby go wprawić w taki Boży ruch, żeby pojawiły się działania, aktywności, które prowadzą do tego lepszego jutra.

Więc ewidentnie jakby z perspektywy takiej zbawczej, to są to ogromne obrazy, figury, typy ukazujące to, czego dokonuje Bóg dla zbawienia człowieka i w takim kluczu jest interpretowane całe to wydarzenie Eksodusu w Nowym Testamencie.

Ale Pan Bóg jakby...

Pan Bóg sięga po ten ostateczny już argument, dlatego, że Faraon nie chce wypuścić jego pierworodnego.

W jakimś sensie my widzimy, że to doświadczenie tutaj ono właśnie ma pokazać jakąś chyba istotę rzeczy, bo z jednej strony Bóg ja jakby doskonale sobie zdaje sprawę z realiów Izraela i wie, kogo wyprowadza.

Gdy Faraon wypuścił lud, Bóg nie prowadził ludu drogą do ziemi filistyńskiej, choć ta była bliższa.

Dlaczego Bóg tak albo dziwnie prowadzi, albo może jeszcze dalej idąc, jakie to też ma znaczenie dla tu i teraz mojego doświadczenia z Bogiem?

A więc Pan Bóg wyprowadza ludzi przerażonych rzeczywistością.

zupełnie określić, a więc to jest krok w nieznane, na głęboką wodę i dla nich, dla ich to jest po prostu totalny szok, a więc Pan Bóg wie, że ma do czynienia z ludźmi, którzy się boją.

A tutaj ta historia pokazuje, że Pan Bóg prowadzi powoli swoimi drogami,

I musiałby Pan Bóg prowadzić dłuższą drogą, spokojniejszą, żeby ten naród, tak mówiąc kolokwialnie, nie rozsypał się przy pierwszym spotkaniu z Filistynami czy z innymi narodami, które stanęłyby na ich drodze.

Musiał być przygotowany i też w naszym indywidualnym doświadczeniu też Bóg nas przygotowuje przez różne pośrednie doświadczenia na większe historie, które mają miejsce w naszym życiu.

Dokonała się niezła wolta, dlatego że Księga Wyjścia rozpoczyna się sytuacją, kiedy Aaron i Mojżesz stają przed Faraonem, mówią mu o tym, że objawił się im Bóg, że chcą wyjść na pustynię, oddać hołd.

Faraon mówi, jaki mi ten Bóg jest.

Dlatego Bóg, zanim wchodzi w przymierze z Izraelem, daje ludziom wolność.

I tutaj widać, że Pan Bóg widzi reakcję Faraona, ale też przepatruje się uważnie reakcją ludzi, którzy wyszli pod władzą Mojżesza z Egiptu.

jak tego typu mechanizmy, które są tutaj wykorzystane, zastosowane albo zobrazowane, pokazują w ogóle, jak wyglądają relacje międzyludzkie i też jak wygląda na przykład sposób uzyskiwania określonych celów poprzez określone metody, bo można powiedzieć tak, Bóg dokonuje sądu tutaj i w jakimś sensie można powiedzieć zmusza

Mamy z jednej strony Faraona jako takiego, u którego też Bóg na pewno walczył, ale mamy też dobro całego narodu i tym się zaczyna właściwie Księga Wyjścia.

Tym wspomnieniem obietnicy wyprowadzenia narodu, spełnienia obietnicy danej Abrahamowi i Pan Bóg musi brać pod uwagę także dobro narodu.

Jeżeli Faraon nie chciał tego dobra ze strony Pana Boga, a nie chciał też podobroci, no Pan Bóg mu składał oferty, wypuść mój lud.

Jeżeli Faraon był na to odporny, no Pan Bóg kierując się kategoriami wyższego dobra...

I Pan Bóg czasami tak reaguje.

I tutaj Pan Bóg ratuje Izrael jakby bez takiego głębokiego zaangażowania ze strony tego narodu.

Pan Bóg wielokrotnie będzie się przypominał w kwestii Eksodusu.

Czyli z jednej strony brak wyjścia, z drugiej strony brak wyjścia, ale są czasami rozwiązania nieoczywiste, rozwiązania, które nie przychodzą do głowy, które Pan Bóg ma, bo nikt nie oczekiwał tego, że ta historia skończy się w ten sposób.

Kiedy opowiadają po latach te historie i mówią o tym, jak cudownie Bóg działał w ich życiu.

To jest taka, mówimy, chcemy mieć silną wiarę i Pan mówi, okej, pomogę ci w tym, ale Pan Bóg kształtuje naszą wiarę właśnie stawiając nas w sytuacjach kryzysowych.

Bóg przeprowadza naród przez wody i to jest ten punkt graniczny, w którym definitywnie ratuje Izraela z Egiptu i można powiedzieć, tutaj się ten eksodus jakby domyka w tym znaczeniu, że oni uzyskują wolność, kiedy wody morza się zamykają nad wojskiem Faraona.

A ja tutaj, kiedy patrzę na przykład do tego motywu z XIV rozdziału Księgi Wyjścia, to też jakieś analogie po prostu, które wychodzą z Księgi Rodzaju z samego początku, kiedy Bóg rozdzielił wody od wód i to jest ten obraz, w którym właśnie się rodzi ten świat i to jest to stworzenie, to pierwsze stworzenie.

Tak, tak jak Bóg później zaczął formować naród.

później przejście przez Morze Czerwone i zaczyna się porządkowanie, dawanie prawa, formowanie tego narodu, jego liderów, uczenie się wolności, uczenie się oddawania czci Bogu, powstaje świątynia, czyli tak jak Bóg stwarzał świat w kolejne dni, go porządkował, wreszcie stwarzając człowieka na samym końcu, tak samo też Bóg tutaj tworzy ten nowy naród,

wdzięczności, o takim, że tak powiem, naprawdę ucieszeniu się tym, czego dokonał Bóg i to jest coś, o czym my też chyba w naszym życiu powinniśmy zawsze pamiętać i powinno to być blisko naszego własnego doświadczenia, żeby tę wdzięczność pielęgnować i ją rozwijać i Boga po prostu uwielbiać.