Mentionsy

Ziemia zbyt obiecana
Ziemia zbyt obiecana
29.12.2025 04:00

Podsumowanie roku 2025

W podsumowaniu roku 2025 Konstanty Gebert przygląda się Izraelowi z perspektywy kraju w stanie przedłużonego alarmu. W tle jest wojna trwająca zdecydowanie za długo i niepewność co do przyszłości Strefy Gazy, a wraz z nimi wracają pytania o odpowiedzialność przywódców, granice solidarności i to, jak długo społeczeństwo może żyć „na sygnale", gdy polityka coraz wyraźniej rozmija się z nastrojami obywateli.

Konstanty pokazuje też szerszy kontekst: presję sojuszników, rosnącą izolację Izraela oraz napięcie między potrzebą bezpieczeństwa a kosztami, jakie wojna narzuca gospodarce, relacjom społecznym i codziennemu życiu.

To odcinek o konsekwencjach, militarnych, psychologicznych i politycznych, i o kraju, który znów musi odpowiedzieć sobie na pytanie, kim jest i dokąd zmierza. 

A jeśli ktoś liczył na nudę, to pomylił adres. Na Bliskim Wschodzie nuda jest prawdziwym luksusem.

🎧 Posłuchaj najnowszego odcinka:

⭐ Spotify – https://spoti.fi/3yfxnFv

⭐ Apple Podcasts – https://apple.co/3ISwbNh

 

Szukaj w treści odcinka

Znaleziono 16 wyników dla "Hamasu"

i wojny sześciodniowej w 1967, która udowodniła, że Izraela nie da się wymazać z mapy Bliskiego Wschodu, wojna z Hamasem w Gazie, rozpoczęta atakiem Hamasu w 1923 roku i zakończona rezolucją Rady Bezpieczeństwa o zawieszeniu ognia w dwa lata później, te trzy wojny zdecydowały o historii Izraela.

Jej odbudowa, jeżeli w ogóle będzie możliwa, zajmie lata, a straty, jakie palestyńczycy w gazie ponieśli na skutek ataku Hamasu na Izrael, są katastrofalne.

ale też jeżeli uznamy rok 23 za ten najważniejszy moment, będzie to znaczyło, że za najważniejszą uważamy rzeź 1200 Izraelczyków, w ogromnej większości cywili, wymordowanych przez bojówki Hamasu, które uderzyły na Izrael, jak się wydaje w przekonaniu...

Wykazała determinację Hamasu, której Izrael w ogóle nie brał pod uwagę.

Gdy skupiamy się na roku 23, patrzymy na to, jakie były konsekwencje ataku Hamasu dla Izraela.

jest zdeterminowane nie tylko jego militarnym zwycięstwem nad Hamasem, w które nikt z wyjątkiem samego Hamasu w końcu nie wątpił, ale także ceną i konsekwencjami tego zwycięstwa.

Serią egzekucji ulicznych udowodnili, że są w stanie nadal rozprawić się z wszystkimi, którzy chcieliby władzę Hamasu krytykować.

Co więcej, mimo tego, że plan Trumpa, który był u podstaw rezolucji Rady Bezpieczeństwa, przewidywał rozbrojenie Hamasu, Hamas oświadczył, że się nie rozbroi.

Ale jeżeli tak nie będzie, to Hamas mówi, że się nie rozbroi i jest to z punktu widzenia Hamasu zrozumiałe.

Głębokie przywiązanie do islamskiej tożsamości stanowi odrębności Hamasu.

To, że ta broń dzisiaj to są kałasznikowy, a nie rakiety średniego zasięgu, ogranicza możliwości militarne Hamasu.

Wydaje się pewne, że gdyby nie broń Hamasu,

Źródła Hamasu mówią, że liczba ofiar wynosi nieco ponad 70 tysięcy.

Ale niezależnie od tego, ilu dokładnie Palestyńczyków zginęło w gazie, nie ulega wątpliwości, że cena, jaką gaza zapłaciła za wojnę Hamasu, jest katastrofalna.

Innymi słowy, jeżeli Izrael miał odpowiedzieć zbrojnie na atak Hamasu,

Ale upór Netanyahu, by nie powoływać Państwowej Komisji Śledczej do wyjaśnienia okoliczności ataku Hamasu 7 października, jednoznacznie wskazuje na to, że uważa on, że bezstronna Komisja Śledcza musiałaby uznać jego winę, która jest bezsporna za to, że nie przygotował kraju na taki atak, a wręcz przeciwnie, wszystko postawił na kartę tego, że Hamas został odstraszony i Izraelowi z jego strony nic nie zagraża.