Mentionsy

z których wyeliminowali całą konkurencję, czyli polityków samodzielnych i to jest jakby znana historia, najbardziej znana jest oczywiście w przypadku Tuska, bo tam chodzi o Macieja Płażyńskiego i Andrzeja Olechowskiego, a w przypadku Kaczyńskiego chodzi o, nie wiem, Ludwika Dorna, o Pawła Zaleskiego, o cały szereg innych.

polityków Kazimierza Ujazdowskiego, no, którzy nie byli w stanie, chociaż byli wiceprezesami PiSu, nie byli w stanie, to w czasach, kiedy tych prezesów, wiceprezesów nie było jedenastu, po trzech, oni się punktowali, tak, dokładnie, oni wszyscy zostali, tak, oni zostali wypchnięci przez Kaczyńskiego, no, z obawy, że mogą mu zagrozić w kontroli nad partią,

Natomiast pozostali prezydenci, no mamy Lecha Kaczyńskiego, którego ja mam krytyczny stosunek, ale paradoksalnie nie za to, za co ma większość ludzi, bo większość ludzi ma tam do niego pretensje, większość z tej strony antypisowskiej, że legitymizował różne działania rządu Marcinkiewicza, a później zwłaszcza Kaczyńskiego, że tam wspierał różne kampanie swojego brata.

A ja mam inne pretensje, ja mam pretensje o tak zwaną politykę jagiellońską, która jest przez wielu uważana za właśnie największe dokonanie Kaczyńskiego.

bo to akurat była, powiedzmy, taka symbolicznie ważna, ważny gest, który Kaczyńskiemu zostanie, choć nic z niego nie wynikało, bo to nie on zatrzymał, jak to pisowska legenda powiada, te czołgi rosyjskie idące na Tbilisi, to nie ten wiec z udziałem Lecha Kaczyńskiego zatrzymał, tylko prezydent Sarkozy, który był wtedy przewodniczącym Radę Europejską, jakby Francja przewodziła Unię Europejską, była prezydencja francuska i przyleciał z Moskwy z warunkami od Putina.

po prostu z zawieszenia broni, bo Putin wtedy jeszcze był nieco bardziej łagodny i zechciał te czołgi zatrzymać, a nie dlatego, że się przestraszył wiecu zorganizowanego przez Lecha Kaczyńskiego.

Efekt dla Polski byłby dużo lepszy, więc oczywiście doceniam pewne pomysły Kaczyńskiego, np.

Ja bym chciał, żebyśmy kiedyś może mieli porównywalną, ale na razie nie mamy, a tym bardziej nie mieliśmy je w czasach prezydentury Lecha Kaczyńskiego.

No nie, no już niewielu nam zostało, bo mamy Bronisława Komorowskiego, o którym nie będę się rozwijał, bo to jest smutne, ale ja uważam, że to jest prezydentura, po której no właściwie ciężko cokolwiek powiedzieć, bo tak jak skrytykowałem Lecha Kaczyńskiego za właśnie megalomanię narodową...

I to jest problem dla wielu, zwłaszcza apologetów Kaczyńskiego, którzy mają problem, żeby zrozumieć różne jego właśnie takie łamańce.

I takich przykładów jest więcej w biografii Kaczyńskiego.

Ale dotyczy to też nie tylko nas tutaj, tu w tym studiu, może być może też prezesa Kaczyńskiego dotyczyć, który jak wiemy się bardzo na Andrzeja Dudę obraził.

To jest problem już nawet nie polaryzacji, no bo trudno mówić o polaryzacji między Dudą a Kaczyńskim, tylko osobowości Jarosława Kaczyńskiego, który naprawdę uważa, że ukarał prezydenta w ten sposób, że się z nim tyle lat nie spotykał.

W nim coś jest takiego, właśnie kompletnie niedojrzałego psychologicznie, ale to już jest zabawa dla psychologów, niech tam rozkminiają osobowość Jarosława Kaczyńskiego.

Tak naprawdę między 1993 a 2001 rokiem, czyli to jest osiem chudych lat Jarosława Kaczyńskiego,

Buzek mógł sobie poszukać innego kandydata na ministra, ale wziął akurat Lecha Kaczyńskiego.

Wracając do dziennika Jarosława Kaczyńskiego, to tak sobie pomyślałem, że może Jarosław Kaczyński prowadzi pamiętnik.

Ja zwracam panom uwagę, że jest taka książka Kaczyńskiego, Porozumienie przeciw monowładzy, bardzo szczegółowe, oparte na zredagowanym takim właśnie wspomnieniach Kaczyńskiego.

To jest właśnie ten ogromny, to jest prawdziwa tajemnica sukcesu Kaczyńskiego i Tuska.