Mentionsy

Zapraszam Was do odsłuchu.

My tej książce się tutaj będziemy szerzej przyglądać, ale już teraz mogę Wam powiedzieć, że jest to bardzo czuła i jednocześnie konkretna opowieść o tym, jak nasza narracja, którą tworzymy o sobie wpływa na nasze życie.

W tym momencie życia zmaga się z bardzo trudnym momentem, jakimś dużym lęku, w bardzo dużym stresie albo nasza opowieść o sobie, którą gdzieś tam snujemy.

Często sprawia, że nasza opowieść o sobie redukuje się do jakiegoś jednego przekonania albo deficytu pod tytułem zawsze zawodzę albo muszę zasługiwać na różne rzeczy, jestem niewystarczająca.

Raczej zaprasza nas do takiego miejsca, w którym lubimy przeszacować w drugą stronę, czyli szukamy swoich deficytów.

I te momenty, to są też momenty, w którym nam się w jakiś sposób załamuje nasza wiedza na nasz temat.

Cojące, uwalniające, znajdujemy jakiś problem, który w sobie mamy w przypadku choroby, dzisiaj to jest bardzo szeroki temat neuroatypowości, ale czy rzeczywiście dla takiej osoby, ja tutaj przytoczę swój przykład tej jazdy autem, jeśli myślę sobie, mam jakiś tam profil mózgu w spektrum albo bardzo się rozpraszam, czy jestem lękowa, bo jestem po wypadku samochodowym,

Czyli będziemy dążyli też do tego, żeby ta nasza autobiografia składała się nie z 15 wątków biograficznych, tylko np.

W dużym skrócie, jeżeli jesteśmy przekonani o tym, że musimy wszystko robić idealnie, doskonale, sprawdzać się na wszystkich polach, to ta nasza samoocena będzie dość niska.

Nasza osobowość to zestaw przekonań i mamy tak zwane konstrukty rdzenne, czyli takie przekonania, których nie zmienia nic.

Ja buduję swoje poczucie własnej wartości w kontekście tego, jak postrzegają mnie inni, czy jestem zapraszana, zapraszane na urodziny, czy ludzie się do mnie odzywają, czy ktoś odpisze na smsa, czy ktoś da mi aprobatę, a nie jest to w jakimś stopniu coś wiesz, takie jakby głęboko zaszczepione w tym, że ja się czuję dobrze ze sobą bez względu na tą aprobatę i te oczy innych ludzi.

Zaprasza nas do dysregulacji, zaprasza nas do takiego rozpasania.

Dobrze, żeby ta nasza samoocena była adekwatna do umiejętności, które mamy, a poczucie własnej wartości niezależne od warunków.

To na zakończenie powiem Ci Asza, że właśnie moja frustracja związana z tymi pierwszymi momentami jeżdżenia autem była taka, że non stop mówiłam do siebie źle, że nie umiem parkować, po co to ja w ogóle to robię i jestem niestworzona do jeżdżenia autem.