Mentionsy
Szafa Melomana
Szafa Melomana
09.05.2025 18:34

#153 Muzyka czasu wojny. Jak brzmiał koniec wojny?

80 lat temu, 8 maja ok. godz. w dawnym kasynie oficerskim w dzielnicy Karlshorst w Berlinie delegacja niemiecka, której przewodniczył feldmarszałek Wilhelm Keitel, podpisała akt bezwarunkowej kapitulacji III Rzeszy. Zakończyła się II wojna w Europie. W kolejnych dniach stopniowo milkły wystrzały z karabinów i eksplozje pocisków artyleryjskich oraz bomb.


Nie milkła za to muzyka, która w wielu momentach tej wojny była nie tylko głosem nadziei i pokrzepienia, ale także (może nawet częściej) przedłużeniem walki zbrojnej, narzędziem propagandy i opresji. Uwielbiana przez czerwonoarmistów Lidija Rusłanowa wyśpiewująca na stopniach Reichstagu „Katiuszę” tworzyła ścieżkę dźwiękową brutalnego rozrachunku ze stolicą Tysiącletniej Rzeszy, przez którą przetaczała się fala sowieckiej przemocy. Po drugiej stronie amerykańskim (i niemieckim) żołnierzom na otarcie łez „Lili Marlen” śpiewała Marlene Dietrich.


W szwajcarskim radiu rozbrzmiewała nieco naiwna, zawczasu przygotowana kompozycja „In terra pax” Franka Martin, rozgłośnie angielskie i amerykańskie nadawały hymny państwowe i grały… Beethovena. Jak brzmiał koniec wojny?


II Sonata fortepianowa P. Bouleza w wykonaniu Tamary Stefanovich.


Podcast powstał dzięki ⁠⁠Mecenasom⁠⁠ Szafy Melomana. Jeśli chcesz stać się jednym z nich i wspierać pierwszy polski podcast o muzyce klasycznej, odwiedź mój profil w serwisie ⁠⁠Patronite.pl⁠⁠.
Szafa Melomana to pierwszy polski podcast o muzyce klasycznej, tworzony przez dziennikarza Mateusza Ciupkę. To fascynujące historie kompozytorów, wykonawców i utworów, zawsze wzbogacone o liczne konteksty historyczne i kulturowe. Nowe odcinki w co drugi piątek na popularnych platformach podcastowych.
Mateusz Ciupka – publicysta muzyczny, autor Szafy Melomana, pierwszego polskiego niezależnego podcastu o muzyce klasycznej, redaktor w magazynie ⁠⁠Ruch Muzyczny⁠⁠. Pracował w Operze Krakowskiej, współpracował m.in. z Krakowskim Biurem Festiwalowym, Filharmonią Narodową i Filharmonią Śląską, publikował w „Ruchu Muzycznym”, „Dwutygodniku” i magazynie „Glissando”. Przeprowadził rozmowy m.in. z Garrickiem Ohlssonem, Masaakim Suzukim, Ermonelą Jaho i Giovannim Antoninim. Jest autorem Małej Monografii Romualda Twardowskiego, wydanej nakładem Polskiego Wydawnictwa Muzycznego w 2023 roku. Mieszka i pracuje w Pradze, w Czechach.

Strauss Hitlera Goebbelsem Beethovena Furtwänglera Żukowowi Boulez SS Reichstagu Borchardt Ryszard Strauss Szostakowicz Volkssturmu Metamorfos Rusłanowa

Szukaj w treści odcinka

Wyczyść
Znaleziono 8 wyników dla "Furtwänglera"

W głębi ducha podziwiał on szefa zespołu, Wilhelma Furtwänglera, za jego wieloletnią grę, którą prowadził on z Goebbelsem, która momentami przypominała tę, którą prowadził Szostakowicz ze Stalinem.

Konflikt między nimi był częściowo przez Goebbelsa wyreżyserowany, aby Furtwänglera utrzymać przy sobie.

SS zbierało różne materiały na Furtwänglera, a Himmler czekał na dobrą okazję, by załatwić człowieka, na którym Goebbelsowi tak bardzo zależało.

Kampania terroru, którą SS rozpętały po zamachu oraz proces przed Trybunałem Freislera, w którym Helmut James został skazany na śmierć sprawiły, że atmosfera wokół Furtwänglera zaczęła gęstnieć.

Dopiero ta obietnica przekonała Furtwänglera, by wyemigrować z Rzeszy.

Następnie koncert skrzypcowy Beethovena, a na koniec ukochana symfonia Furtwänglera, czyli czwarta symfonia Antona Brucknera, romantyczna.

Fragmentu Tod und Verklärung słuchaliśmy w wykonaniu wiedeńskich filharmoników pod batutą Wilherma Furtwänglera na granie ze stycznia roku 1950.

Ponieważ Borchardt był w połowie rosyjskiego pochodzenia i świetnie znał ten język, dobrze dogadał się z Sowietami i został mianowany następcą Furtwänglera.

Ostatnie odcinki