Mentionsy

Gdy Gabriel Fauré przyszedł na świat, swoje późne utwory pisał Fryderyk Chopin.

4 listopada minęła setna rocznica śmierci Gabriela Fauré.

Gabriela Fauré grał kwartet Eben.

Na miesiąc przed śmiercią Faurégo w czasopiśmie The Musical Quarterly Copland opublikował artykuł o znamiennym tytule Gabriel Fauré, a neglected master, czyli Gabriel Fauré, pomijany, zapomniany, porzucony mistrz.

Pozycja Gabriela Faurégo w muzyce współczesnej jest w kilku aspektach ciekawa i unikatowa.

Szczęście w nieszczęściu Gabriela Faurégo polegało na tym, że w przeciwieństwie do Mozarta czy Beethovena nie miał on w życiorysie tak dramatycznych historii nadających się na film jak Kopia Mistrza czy Amadeusz, choć na upartego można byłoby z jego romansów zrobić coś w rodzaju filmu o myśliweczku czy filmu czeskiej telewizji o smetanie.

Byśmy ją docenili i uważali za znakomitą i wszystko kompletnie na marne – tak pisał Gabriel Fauré o IV Symfonii Brahmsa.

Autor chyba najlepszej biografii Gabriela Faurégo, wydawca jego korespondencji, zdecydowanie najlepszy na świecie znawca twórczości Faurégo, uważa, że Fauré chciał za pomocą tych kwartetów niejako stworzyć swój gatunek.

Gabriel Fauré urodził się w Pamier na południu Francji.

Wróćmy jednak do roku 1845, kiedy to na świat przyszedł Gabriel Fauré.

I jak się domyślam, na takie wykonanie tuż po napisaniu mógł liczyć młody Gabriel Fauré.

W René działał teatr operowy, w którym Gabriel Fauré zachwycał się Faustem Gounoda.

Nowych kontaktów Gabriel Fauré nie zdążył nabyć, bo po trzech miesiącach jego pobytu w Paryżu wybuchła wojna.

Okrucieństwo tego opisu jest uderzające, ale ponieważ Gabriel Fauré faktycznie w walkach brał udział, a nie pracował gdzieś na tyłach, nie jest wykluczone, że takie obrazy widział i z całą pewnością pozostały w nim na całe życie.

Za swój udział w ciężkich walkach pod Champigny Gabriel Fauré otrzymał Croix de Guerre, Krzyż Wojenny.

Jak wspominał jego znajomy kompozytor, wiolonczelista, krytyk muzyczny Alfred Bruno, swoją drogą bliski współpracownik Emila Zoli, swoją ostatnią misję w tej wojnie Gabriel Fauré wypełniał jako oficer łącznikowy wysłany do Vincennes.

Tam został Gabriel Fauré nauczycielem kompozycji.

Czy wojenne przeżycia Gabriela Fauré'ego mogą być kluczem do zrozumienia jednego z jego najważniejszych dzieł, czyli rekwiem?

Z rekwiem Gabriela Fauré.

Wsłuchajcie się w to bicie serca i ten obraz śmierci wybawicielki, który w swoim rekwiem odmalował Gabriel Fauré.

Prawdopodobnie przez tę muzykę, a konkretnie przez Schumana i Chopina najważniejszym instrumentem w twórczości Gabriela Faurégo stał się fortepian.

Dzieląc uwagę między te dwa instrumenty, Gabriel Fauré radził sobie z organami znakomicie.

Gabriel Fauré mówił tak.

Jego muzykę Gabriel Fauré cenił bardzo wysoko.

Gabriel Fauré skomponował go w roku 1875, zadydykował Marguerite de Saint-Marceau, zamożnej paryskiej mieszczance prowadzącej artystyczny salon, w którym gościli między innymi Proust, Isadora Duncan, Fauré czy jego uczeń Ravel.

Fauré jako stały gość tego salonu zasłużył sobie na miejsce w specjalnym portrecie skreślonym przez goszczącą tam również pisarkę Sidonie Gabrielle Colette.

Słuchaliśmy pierwszego nocturnu S-moll Gabriela Faurégo w wykonaniu Germain-Thyssen-Valentin, pierwszej pianistki, która nagrała komplet muzyki fortepianowej Gabriela Faurégo.

Thyssen-Valentin rozpoczęła naukę w konserwatorium paryskim w roku 1914, kiedy jego rektorem był Gabriel Fauré.

Był to XIII Nocturne Hamol Gabriela Fauré w wykonaniu Erika Heitzika, francuskiego pianisty, który jak mi wiadomo wciąż jeszcze żyje.

W tym miejscu zawieszam moją opowieść o Gabrielu Fauré.

Ale skoro jesteśmy przy operze, obiecałem zdradzić tajemnicę o jakiego kadryla, granego wspólnie przez Gabriela Fauré i André Messagère, André Messagère był uczniem Fauré'ego, chodził o Colette, gdy wspominała muzyczne spotkania w salonie pani Marceau.