Mentionsy

Kwartet E-moll to ostatnia kompozycja Fauré'ego.

Ona szczególnie zadbała o to, by nauki Fauré'ego nie pogrzebało jego odejście.

Interesujące światło na to, jaka była pozycja Fauré'ego pod koniec jego życia dał Aaron Copland, amerykański kompozytor, który jako jeden z niewielu zagranicznych artystów należał do grona ludzi bliskich Faurému.

Do tego trzeba doliczyć rozmaite wyróżnienia państwowe, no i staje się zupełnie jasne, że rodacy Fauré'ego rozumieją, jak ogromny był jego wpływ i z jakiej miary geniuszem mają do czynienia.

Do Fauré'ego trudno znaleźć prosty klucz, jakąś chwytliwą analogię, która każdemu pozwoli włożyć go do odpowiedniej szufladki w głowie.

Jeśli był jakiś twórca, z którym Fauré'ego porównywano, to był nim Osgrozo Brahms.

45 to jeden z dwóch kwartetów fortepianowych w dorobku Fauré'ego.

I to częsty przypadek u Fauré'ego.

Dziadek Fauré'ego ze strony ojca był już tylko rzeźnikiem.

Ojciec Fauré'ego został dyrektorem szkoły i to szkoły szczególnej .

Tego stanowiska ojciec Fauré'ego dosłużył się, gdy chłopak miał już 4 lata.

Właśnie ojciec Fauré'ego był doskonałym tego przykładem.

Od Fauré'ego był zaledwie o 10 lat starszy, ale miał już wysoką pozycję w świecie muzycznym.

Nawiązała się między nimi silna, przyjacielska więź, a Saint-Saëns został dla Fauré'ego kimś w rodzaju mentora i przewodnika.

To światło, lekkość nie są jednak cechą, która dobrze opisuje całą twórczość Fauré'ego.

Życie, jego wyzwania, nieszczęścia, ale też pewna droga ku nowoczesności, czyli stopniowej rezygnacji z ustabilizowanego Durmola właśnie taki efekt w twórczości Fauré'ego wywołały.

Czy wojenne przeżycia Gabriela Fauré'ego mogą być kluczem do zrozumienia jednego z jego najważniejszych dzieł, czyli rekwiem?

Przez te lata dzielące Fauré'ego od przeżyć okopowych zmieniło się ogromnie wiele.

I choć te wszystkie formy wskazują na Chopina, to silny wpływ na sam język muzyczny, na pierwsze pomysły Fauré'ego miał Schumann.

W 1956 roku, po serii koncertów, na których grała komplet dzieł fortepianowych Fauré'ego, dokonała jego nagrania dla wytwórni Du Quetet-Tonçon.

Owszem, grywała, występowała, promowała w hołdzie dla swego mistrza muzykę Fauré'ego, ale podobnie jak i on nie miała wielkiej rozpoznawalności za granicą.

Są to w istocie bezcenne nagrania, ponieważ w pewnym sensie Thyssen z Valentem była uczennicą Fauré'ego, kształciła się i pierwsze kroki pianistyczne stawiała, kiedy jego muzyka była tak nowa, współczesna, aktualna.

Wróćmy do Fauré'ego i jego nokturnów.

Biograf Fauré'ego Jean-Michel Nectu uważa, że to najbardziej poruszający ze wszystkich nokturnów, jakie wyszły spod pióra Fauré'ego.

Co więcej, może mi się uda kogoś z muzyków wykonujących dzieła Fauré'ego namówić na krótką rozmowę?

Ale skoro jesteśmy przy operze, obiecałem zdradzić tajemnicę o jakiego kadryla, granego wspólnie przez Gabriela Fauré i André Messagère, André Messagère był uczniem Fauré'ego, chodził o Colette, gdy wspominała muzyczne spotkania w salonie pani Marceau.