Mentionsy

To, co ja dostrzegam, to po pierwsze radykalną, ale radykalną zmianę myślenia przywódców europejskich.

Po drugie, to co się rzuca w oczy w całej retoryce przywódców europejskich, ale też we wszystkich dokumentach strategicznych, które dotyczą rozszerzenia i we wszystkich konkluzjach Rady Europejskiej, to jest element, którego nie było przy rozszerzeniu 2004-2007, czyli tego, w którym Polska uczestniczyła.

Gdyby to zależało tylko od europejskich członków NATO, to prawdopodobnie Ukraina dostałaby zaproszenie, może Niemcy, ale Niemcy podejrzewam, że daliby się przekonać.

Ma, myślisz, wizję współpracy z Rosją po tym, jak ten proces, który nakreśliłeś, tego takiego fragmentarycznego, sektorowego dołączania Ukrainy do różnych instytucji europejskich, struktur, standardów chyba przede wszystkim i w ten sposób przygotowywania, czekając może na lepsze czasy, żeby dokonać takiej pełnej, rzeczywistej akcesji, ale mieć przygotowany background pod nią.

Ani po stronie instytucji europejskich, ani po stronie państw członkowskich, czy Niemiec, czy Francji, kto mógłby zadzwonić do Putina i realnie o czymś z nim rozmawiać, czy do ministra Szojgu.