Mentionsy

Prawie tak się mówi, że tą taką ikoną, pewnie jeszcze do tego zahaczymy, jest Thomas Merton, który kontemplację wyprowadził z klasztorów dzięki swojemu pisarstwu.

Tak tutaj od razu pozwolę sobie wtrącić, nawet bardziej bym mówił o odnowie okołosoborowej, no bo Thomas Merton to są czasy jeszcze przedsoborowe, kiedy te tematy zaczyna poruszać.

Natomiast wspomniałeś przed chwilą postać taką znamienną dla kontemplacyjnej odnowy Thomasa Mertona i mówiłeś, że

Właśnie Merton jest tym, który wyprowadził kontemplację z tych murów klasztornych na bardziej szerokie wody.

Jak można by scharakteryzować, czy ująć tę rolę, którą Merton spełnił?

Co takiego Merton napisał o modlitwie, czego wcześniej u innych autorów nie można było przeczytać?

Z jednej strony myślę, że cokolwiek potem by Merton nie napisał, to i tak byłoby czytane z wypiekami na twarzy w związku z jego sławą, z jego autobiografią.

Traf chciał, żeby Merton był mnichem, mnichem trapistą, zanurzonym w tradycji benedyktyńskiej, zanurzony w tradycji monastycznej.

To na pewno trzeba mu oddać, że Merton był świetnym literatem.

Natomiast Merton rzeczywiście, ja widzę go jako człowieka, który z pasją wraca do początków, ale też z pasją czyta, studiuje mistyków, studiuje te wszystkie różne nurty kontemplacyjne, mistyczne w Kościele i nam je po prostu ukazuje.

Oczywiście to jest inna opowieść o ocenie tych tekstów i potem być może jakiegoś ryzyka, które podejmował Merton.

Natomiast tu byśmy chcieli się skupić na tym, że Merton rzeczywiście świetnie się wgryzał w te teksty i z taką łatwością, lekkością pokazywał ludziom żyjącym poza murami klasztorów w świecie, że to również jest dla was.

Natomiast, skoro już wspomniałeś o tych dalekowschodnich zainteresowaniach Thomasa Mertona, myślę, że to też jest wątek, który warto w tym momencie wprowadzić.