Mentionsy

Warto byłoby o tym jednak słowo, bo ja w nastoletniości swojej zostałem tknięty jednak Fellinim i byłem przekonany, że no może nie cały Fellini, bo też mam trochę zarzutów do niektórych filmów, ale kilka filmów Felliniego to dla mnie absolutnie takie najważniejsze przeżycia filmowe i z tego względu

Powinien Sorrentino też mi być bardzo bliski, no bo jednak przydarzają się te wszystkie cytaty z Felliniego u Sorrentina, aluzje, bezpośrednie zapożyczenia i rzeczywiście ja mam z Sorrentinem tak, że traktuję go trochę jako takiego kuzyna w tym powinowactwie Felliniowskim, że on jest z rodziny po prostu.

Mniej może przychylne oko powiedziałoby, gdyby było trochę bardziej wrednym okiem, kazałoby powiedzieć, że to jest epigońskie wobec Felliniego, ale są takie momenty, kiedy być może ta wredność się mi włącza, kiedy obserwuję te filmy, oglądam te filmy, ale jednak staram się być bliżej tego bieguna, który mówi

Ja jeszcze mam cały czas w pamięci Romę Felliniego, którą gdzieś mi też podpowiedziałeś, że może to jest też ciekawy kontekst do tej rozmowy.

W wielkim pięknie tę zakonnicę taką zasuszoną, która ma być właśnie kontrą wobec tego świata poloru i cielesnego piękna, no to przecież taka kontra u Felliniego też się wprost przydarza, kiedy w osiem i pół mamy relikwiarz, mamy zwłoki.

I to też jest w ogóle moment z Casanovy w ogóle, bo Casanova Felliniego dla mnie jest niesamowitym filmem dlatego, że pokazuje Casanova już złamanego, już starzejącego się, już Casanova, który się po prostu

Ale też zastanawiałam się, czy to nie jest po prostu od i tyle powtórzenie trochę Felliniego, który właśnie mamy ten Rzym i mamy tę ulicę, po której jadą wszyscy razem z kibicami, z całą tą ekipą.

I tam też jest ten wybuch takiej barokowości katolickiego ceremoniału, który też jest oczywiście z Rzymu Felliniego, znaczy w ogóle z Felliniego, to znaczy takie nakierowanie uwagi na rytualność katolicką jako