Mentionsy

I poparcie dla Gomułki, który nieprzypadkowo poniekąd znalazł się na okładce tej mojej książki.

Większość emigracji, która podchodzi do Gomułki jako do komunisty z daleko idącą, powiedziałbym, nieufnością.

Natomiast zaczynają sympatyzować właśnie z tymi, którzy popierali Gomułkę, tak jak oni w 1956, ale w 1957 zaczynają być coraz bardziej rozczarowani polityką Gomułki i tu się właśnie pojawia...

I to poparcie dla Gomułki, którego kultura udzieliła, było moim zdaniem sensowne.

Warto może powiedzieć, że nawet w momencie, kiedy ono zostało cofnięte, to Mieroszewski w jednym z tekstów pisze, że będziemy bronić zdobyczy Gomułkizmu.

Wbrew Gomułce, a te zdobycze Gomułkizmu to była jednak specyficzna pozycja Kościoła w Polsce.

Cała epoka gomułkowska, o której tu dzisiaj głównie rozmawiamy, to jest epoka zmagań ekipy Gomułki z kardynałem Wyszyńskim, ale trudno odnaleźć na łamach kultury jakąś ogromną sympatię Giedroycia do kardynała Wyszyńskiego.

Chyba takim ostatnim przykładem tego, co ja nazywam długim pożegnaniem z rewizjonizmem jest Władysław Bieńkowski, którego przypomnijmy minister oświaty, jeden z założycieli PPR-u, bliski przyjaciel Władysława Gomułki, który