Mentionsy

Powiedziałeś, że Wincenty Lutosławski był interpretatorem Platona i zgadzam się z tym, ale trzeba powiedzieć, że on sam był platonikiem.

To znaczy, będziemy o tym jeszcze mówić, że po pewnym wewnętrznym doświadczeniu filozoficznym, metafizycznym, on przyjął filozofię platońską jako własny pogląd na świat i był praktykującym platonikiem.

Zresztą to doświadczenie przemiany wewnętrznej, które uczyniło z niego Platonika, też dokonało się w takim entourage romantycznym.

Tak, i to jest bardzo ciekawa sprawa dla nas obu jako badaczy polskiej myśli filozoficznej, rzecz niezwykle istotna, czyli jak widzimy w polskich warunkach Platonik, czyli nie tylko interpretator Platona, jak słusznie zwróciliście uwagę, ale także Platonik, ktoś kto chce żyć po platońsku, ktoś kto...

I w naszych warunkach Platonik staje się romantykiem, staje się kontynuatorem trzech wieszczów.

Myślę, że nakreśliliśmy już portret Lutosławskiego jako badacza Platona, jako platonika nawet bardziej niż badacza Platona, co było słuszną korektą, którą tutaj wprowadziłeś, i jako kontynuatora polskiego romantyzmu, czy właśnie może bez tego kontynuatora, po prostu polskiego romantyka.

Widzimy kolejny bardzo ciekawy wątek, to znaczy jakieś zupełnie nieoczywiste, jak się okazuje, jak pomyślimy o tych konkretnych rzeczach, które miały ich łączyć zgodnie z opiniami Jamesa, wcale nie takie znowu zadziwiające nas zbieżności między naszym platonikiem i romantykiem, a oczywiście amerykańskim pragmatystą.

Mam nadzieję, że postać tego niezwykle barwnego filozofa, platonika, romantyka, człowieka utrzymującego żywe kontakty intelektualne z Jamesem, ale także niezwykle wpływowego w swoim czasie badacza Platona,