Mentionsy

O tyle właśnie chcę wrócić w tym sensie także co do stylu filozofowania do tych filozofów, których wymieniam w tytule książki, czyli do Hegla, Trentowskiego, a także wielu innych.

Spotkałem się z zarzutem, że tego Hegla jest dosyć mało w książce.

Czy może powinniśmy postrzegać Trentowskiego jako filozofa, którego poglądy ostatecznie dążył do zarwania z Hegla?

Czy ktoś lubi Hegla czy Trentowskiego.

Z pewnością, i to tylko zaznaczę, jeżeli kogoś interesują kwestie bardziej historyczne, no to z pewnością moja książka jest bardziej wprowadzeniem do Trentowskiego niż do Hegla, ale zrobiłem to umyślnie, no bo wprowadzeń do Hegla nie brakuje także w Polsce.

Jest to filozof bardzo dobrze rozpoznany i wydaje mi się, że multiplikowanie po raz niezliczony wstępów do Hegla niczemu by nie służyło na tym etapie badań.

A co do samego Trentowskiego i Hegla, to znaczy w stosunku do tych dwóch osób, no to Trentowski nie miał szansy poznać Hegla osobiście, w przeciwieństwie do Karola Liberta.

Dostałem w ręce aforyzmy Riecksnera, encyklopedię Hegla i dogmatykę Marr-Heinekego.

Dominującym interpretacją Hegla to jednak prezentujące ostatecznego stanowiska hegelowskiego.

Przeciwieństw, czy różnic, które jak wiemy z jednego z wczesnych tekstów Hegla, jest źródłem potrzeby filozofii.

Sam Trentowski, i zresztą tutaj jest podobny do Hegla, uważał, że odpowiedzią na, i zresztą innych czy to klasycznych filozofów niemieckich czy polskich, uważał, że odpowiedzią na ten problem, ten problem antynomii, jest stworzenie pewnego całościowego