Mentionsy

Tak, myślę, że możemy wyróżnić kilka takich etapów zwracania się Wojtyły ku filozofii i stawania się profesjonalnym filozofem.

Jak wiemy te dwa zwroty filozoficzne najpierw do tomizmu, a potem do fenomenologii Wojtyła nazwał tymi swoimi dwoma rewolucjami w myśleniu i to wydaje mi się wtedy Wojtyła staje się już profesjonalnym filozofem i oczywiście mamy ślady tego w publikacjach Wojtyły.

Wojtyła był samorodkiem filozoficznym i ja w ciągu tych kilkudziesięciu lat czytania Wojtyły i mówienia o nim i próby współmyślenia z nim bardzo doceniam to, że on był naprawdę bardzo samodzielnym myślicielem.

Dopiero spotkanie z Maxem Schellerem dało Wojtyle jakby wgląd w tą inną szkołę myślenia i rzeczywiście wielkość Wojtyły moim zdaniem polega na byciu filozoficznym poliglotą.

Której badanie, analizowanie, rozważanie było właśnie zdaniem Karola Wojtyły lepsze, efektywniejsze w momencie, w którym będziemy mówić z wieloma językami filozoficznymi.

Wojtyły, bo przecież te wielkie tematy w jego myśleniu, począwszy, tak jak wspomniałem na początku, od tych lat gimnazjalnych, kiedy tematem jest sztuka, potem w czasie okupacji tym wielkim tematem, o którym rozmawia z romantykami, jest Polska, wolna Polska.

W związku z tym, kiedy mówimy o personalizmie Wojtyły,

I kiedy mówimy o tym podwójnym podejściu do personalizmu, do tego problemu osoby ludzkiej, z jednej strony obiektywizm metafizyczny, a z drugiej strony zainteresowanie się subiektywnością człowieka, to dla Wojtyły oczywiście.

13 lat starszy oczywiście od Karola Wojtyły.

Krompiec, Świerzawski, ksiądz Kamiński, zresztą i Krompiec i Kamiński są właściwie równolatkowie Wojtyły.

A drugą rzeczą, drugą relacją byłaby relacja do pewnego typu fenomenologii, którą wypracował w Krakowie w czasach i rozwijał w Krakowie, wypracał oczywiście wcześniej, rozwijał w Krakowie w czasach życia i tutaj funkcjonowania Karola Wojtyły, Romana Ingarden.

Wydaje mi się, że rzeczywiście ten stosunek Wojtyły do fenomenologii jest jeszcze w pewien sposób bardziej rewolucyjny i burzliwy niż jeśli chodzi o tomizm, ponieważ tak jak Pan wspomniał Wojtyła dokonuje realistycznej reinterpretacji fenomenologii.

Zwróciliśmy już uwagę na rolę, jaką w zredefiniowaniu, czy właściwie odrzuceniu pojęcia intencjonalności świadomości odgrywała cielesność i zagadnienie ciała u Karola Wojtyły w osobie i czynie.

Tego co jakoś różne, jakoś pewnie wyjątkowe w związku z tym i sądzę faktycznie, że ta intuicja dotycząca naszego pojęcia osoby, ona jakoś drąży dzieje naszej filozofii, natomiast u Wojtyły ona faktycznie uzyskuje najwyższy poziom samoświadomości i jakiegoś takiego rozwinięcia.

Z drugiej strony badania filozoficzne Wojtyły, które przeprowadził w latach 50. i których owocem są jego wykłady lubelskie, doprowadziły go do dosyć dziwnego wniosku, a mianowicie Wojtyła

No i potem to myślenie o wolności Wojtyły, które znajduje swój dojrzały wyraz filozoficzny w książce Osoba i czyn, a potem teologiczny w encyklikach,

I myślę, że trzecia cecha, o której chciałbym tylko nadmienić, to jest, pamiętam taką rozmowę z doktorem Janem Galarowiczem, krakowskim filozofem, jednym z najlepszych znawców Wojtyły i uczniem Tischnera, który twierdził, że było kilka rzeczy, których filozoficznie Tischner zazdrościł Wojtyle.

To oczywiście ma fundamentalne znaczenie dla etyki Wojtyły, dla epistemologii Wojtyły i radykalnie różni Wojtyły od Tischnera.

Chciałem, żebyśmy jeszcze przyjrzeli się dwóm kwestiom związanym już nie tyle z tekstami Karola Wojtyły jako filozofa,

Kardynała Kościoła Katolickiego, ale już z tekstami Karola Wojtyły, także jako papieża Jana Pawła II.

Po pierwsze chciałem zapytać o to, w jaki sposób ten filozoficzny dorobek Karola Wojtyły, wypracowany przez niego, o którym mówiliśmy

I w tym samym znaczeniu teologia Wojtyły oczywiście buduje się, zwłaszcza te elementy teologiczne, które są

Charakterystyczne dla Wojtyły, bo możemy powiedzieć, że w części swojej teologii Jan Paweł II wyraża po prostu tradycję katolicką.

I oczywiście o tym jest ta teologia, tak zwana teologia ciała Wojtyły.

Ja muszę w tej chwili się trochę odnieść do tej teologii ciała i znowu zwrócić uwagę na rzecz, która moim zdaniem jest niezwykle istotna też, żeby umiejscowić Karola Wojtyły wśród, w tradycji filozofii polskiej, bo oczywiście naszym celem nie jest to, aby go ograniczyć do tej tradycji, ale jest to, aby pokazać,

I znowu teologia ciała Karola Wojtyły z tej perspektywy może być też postrzegana jako coś, co świadomie, częściowo świadomie, być może nieświadomie, ale kontynuuje tę linię polskiej myśli filozoficznej, którą znajdujemy już w filozofii polskiego romantyzmu właśnie Uli Belta na przykład.

Niezwykle ciekawym takim dociekaniem sprawdzenie, jakie mogłyby być inne jeszcze odniesienia dla tej myśli Wojtyły w polskim romantyzmie i w polskiej filozofii XIX wieku.