Mentionsy

Początek Heideggera i problemu zła.

Martin Heidegger, tak jak pan doktor na to zwrócił uwagę, jest

Od Heideggera wszystko się zaczyna.

To właśnie od Heideggera, od Husserla zaczyna się jego zainteresowanie filozofią.

Odpowiedzieć na pytanie o Heideggera, oczywiście na pytanie związane też z uwikłaniem Heideggera w nazizm, narodowy socjalizm, ale odpowiada od strony fundamentalnej ontologii.

Zmaga się z metafizyką, którą Heidegger chce przezwyciężyć i wydaje się, że

Wodziński za Heideggerem podąży, przezwycięża tę metafizykę, by przezwyciężyć Heideggera.

Przy tym zapewne nie wszyscy nas słuchający się zgodzą tutaj z tymi słowami, że Wodziński przezwycięża Heideggera.

Heideggera i być może argumentem tutaj przeciwko temu co mówię posłuży ostatnia książka napisana przez Cezarego Wodzińskiego, napisanej tuż przed śmiercią, a ukazały się one już w trzy miesiące po jego śmierci.

Często przedstawia się jako apologię Heideggera.

Książka ta powstała tuż po ukazaniu się, to znaczy tuż, dwa lata po ukazaniu się pierwszych trzech tomów Schwarze Hefte, czarnych zeszytów Heideggera, w których to Heidegger sam siebie demaskuje.

W tym krótkim okresie rektoratu Heideggera związanym z Hitlerem jak najbardziej się ujawnia też w tych czarnych zeszytach.

Do której Heidegger z jakiegoś powodu nie chce się przyznać, ale z czego wynika ta pomyłka w myśleniu?

Heidegger faktycznie twierdzi, że metafizyka, cała metafizyka, na pewno od Platona, od Aristotelesa, którego bardzo nie lubi, aż po jego czasy, dotyczy bytu.

Z tym między innymi jest związany ten bardzo specyficzny żargon Heideggera.

I przy okazji możemy zapytać o to, czy Wodziński był metafizykiem, bo Heidegger raczej nie.

Chociaż też tutaj z Heideggerem... No właśnie, czy Wodziński był metafizykiem?

I znowu zacznę od Heideggera, który w kancie o problemie metafizyki pisze, że metafizyka powoduje największy kłopot filozofii.

Heidegger podważa aksjologię, poniekąd też podważa etykę.

Mimo, że gdy ponoć studenci zapytali Heideggera, panie profesorze, kiedy pan napisze etykę, on powołując się na zajmąc, mówi, że już ją napisał.

Otóż Heidegger, rozprawiając się z metafizyką za sprawą

Różnicy ontologicznej i utożsamiając to, o czym filozofuje, czyli bycie z myśleniem, a na to Wodziński zwraca uwagę już w takich tekstach, które zapowiadają tę jego pierwszą książkę, pierwszą, podkreślę, z trylogii heideggerowskiej książkę, czyli Heidegger.

Potem następuje Kairos o spotkaniu Heideggera z Celanem.

Problem myślenia heideggerowskiego polegałby na tym, że ono co prawda podejmuje problematykę metafizyczną, oczywiście walcząc z metafizyką z perspektywy różnicy ontologicznej, ale podejmuje właśnie po to, aby finalnie wypchnąć problem zła poza obszar swojego zainteresowania.

Może warto zacząć od tego, że jednak Heidegger nie podejmuje problemu zło.

On jak zawsze tworzy neologizmy, tak po heideggerowsku jak najbardziej, uprawia filologię.

No bo mówiliśmy oczywiście bardzo dużo o Heideggerze, mówiliśmy o Lewinasie i o wątku żydowskim czy judeochrześcijańskim, który w pewnym sensie współmyśli z Lewinasem Wodzińskiego, tak to powiedzmy.

On chce jednak zrehabilitować bycie i tego, kto myśli bycie Heideggera.

Powiedzieliśmy już trochę na ten temat, ale chciałbym teraz, żebyśmy przede wszystkim spróbowali uchwycić to, w jaki sposób właściwie Wodziński, mówiliśmy oczywiście też, to jest bardzo istotne, o jego lekturze Gorgiasza z Leontinoi, ale to, co wydaje mi się teraz warte uchwycenia, to jest, kim właściwie dla Wodzińskiego Grecy są, jak on ich rozumie, no bo jasne jest to, jak to wygląda w projekcie Heideggera, tak?

Ale Heidegger wprawda też zjasnął właśnie cezurę.

No i ta nieskrytość bycia jest czymś, co Heideggera interesuje.

I to jest pewien obraz Greków, greckiej filozofii, którą Heidegger na takim bardzo oczywiście szkicowo uogólnionym poziomie, tak bardzo zgeneralizowanym, to oczywiście można było jeszcze tysiąc innych rzeczy powiedzieć, ale nam zostawię.

Czy Dostojewski, którego wprawdzie heideggeryzuje, najpierw zaczyna odczytywać poprzez niczego, a potem w istocie, gdy tłumaczy bracie Karamazow, to tłumaczy poprzez Heideggera, bo taki przekład Wodzińskiego się ukazał kilkanaście lat temu w Lublinie.

A z drugiej strony są Nietzsche, Heidegger czy mistrz Eckhart.

Nietzsche czy Heidegger.

Heidegger jest ostatnim Grekiem.

Czy jesteś Platonem, czy jesteś może, no nie świętym Tomaszem oczywiście, ale Nietzsche, czy Heidegger, czy skądinąd też Tischner.

Gdybym był historykiem filozofii i badał twórczość Wodzińskiego, to bym zwrócił uwagę tutaj na genezę tych jego pomysłów, z których się wyłania Heidegger problem zła i potem się odmoczenie zła.

Celem Heideggera, on jest oczywiście antysemitą, ale stawia na jednym poziomie, w jednej linii i Żydów, żydostwo, jak to określa, i amerykanizm, i komunizm, i to, co jest związane z Zachodem w ogóle, i w końcu nazizm też.

Czyli wszelkie możliwe ideologie, nie wiem czy to jest odpowiednie pojęcie w kontekście Heideggera, ale postawy polityczne.