Mentionsy

I każdy, kto miał styczność z tekstami Cezary'ego Wodzińskiego, z całą pewnością mógł odnieść wrażenie, że mamy do czynienia z takim typem, no może tak nazwijmy, pisania filozoficznego, które jest niezwykle oryginalne, jeżeli chodzi o jego styl, jeżeli chodzi o sposób uprawiania refleksji filozoficznej i chyba jest wyjątkowe na naszym polskim gruncie.

W związku z tym chciałbym, żebyśmy zaczęli w ogóle od próby odnaleźć odpowiedzi na pytanie, czym dla Cezary'ego Wodzińskiego była filozofia.

Oczywiście Cezary Wodziński wielokrotnie wspominał na ten temat w swoich tekstach.

W istocie to całym sobą uprawiać taką filozofię i jeżeli mówimy już o Cezary Wodzińskim, to trzeba tutaj powiedzieć, że chyba nie było takiego sposobu, takiego aspektu jego aktywności, jakiejkolwiek aktywności, która by się nie przekładała na uprawianie przez niego filozofii.

Aczkolwiek Cezary Wodziński usiłuje przedstawić to jako pomyłkę w myśleniu.

Cezary Wodziński, pozwala właśnie pokazać to, jak nic, z którego nie da się pomyśleć, mije się z tym, co da się pomyśleć.

Które prowadził Cezary Wodziński próbowali odpowiedzieć jeszcze na jedno pytanie.

Widzimy, jaka ta inność nabiera znaczenia w kontekście tego, jak rozumie Cezary Wodziński problematykę metafizyczną.

No właśnie, ale Święty Idiota i to oczywiście pokazuje, że jest to książka w sensie ścisłym filozoficzne, mimo że jest bardzo staranną właśnie pracą, ktoś by mógł powiedzieć filologa, kulturoznawcy, kogoś takiego, jest zarazem oczywiście książką, która ma w sensie ścisłym, do dzisiaj zresztą oczywiście od Świętego Idioty Cezary Wodzińskiego wielu sięga,

Może tutaj bym odesłał Państwa za przykładami do wspaniałej audycji, którą kiedyś właśnie Cezary Wodziński nagrał dla drugiego programu Polskiego Radia, gdzie on liczne te przykłady przywołuje, a na użytek tej naszej dzisiejszej rozmowy

Też dla czytelników książek wydawanych przez Teologię Polityczną zapewne bardzo zrozumiała, ponieważ to metaksy, czyli to pomiędzy, do którego sięga Cezary Wodziński jest oczywiście także bardzo mocno wybite przez Erika Fegelina w jego interpretacji filozofii greckiej.

A jak to wygląda u Cezary Wodzińskiego?

Może warto zacząć od takiego bardzo restrykcyjnego i nieprzewidującego żadnych odwołań wymogu, który Cezary Wodziński stawia przed filozofami.

Platon jak gdyby jest taka miniatura, którą bodajże w lokal postal Derrida zamieszcza, a Cezary Wodziński do niej się odwołuje parokrotnie.

To jest to, co Cezary Wodziński nazywa imitatio socratici, czyli imitacja Sokratesa.

Wodziński, Cezary Wodziński, bodajże Piotr Augustyniak jako pierwszy, chociaż nie wiem czy Piotr był tutaj pierwszy i wyprzedził samego Cezarego Wodzińskiego, porównał Wodzińskiego do Sokratesa.

Mieczysław Gogacz, osoba z całą pewnością o zupełnie innym nastawieniu teoretycznym niż Cezary Wodziński, także mówił nam o tym, że

No i o hiperinflacji polityczności mówi też jako o czymś, co tworzy czas marny jakość Cezary Wodziński.

Jak ma się w tym czasie zachować filozof, taki jak Cezary Wodziński?