Mentionsy

To jest później kontynuowane za czasów wnuka Filipa Augusta, Ludwika Świętego.

Po to, żeby powiedzieć, że epoka Ludwika Świętego to jest przecież epoka pogregoriańska, po reformie gregoriańskiej, a jednym z kluczowych wątków reformy gregoriańskiej było coś, czemu dzisiejszy kościół instytucjonalny przynajmniej by się pewnie dziwił lekko, to znaczy zdecydowana separacja sacrum od profanum.

Dlatego, że przed czasami Ludwika Świętego Francuzi kleli w sposób z punktu widzenia kościoła katolickiego czy chrześcijaństwa oburzający.

To znaczy, jeden z redyktów Ludwika Świętego postanawiał, że bluźniercy będą piętnowani rozpalonym żelazem na ustach.

Otóż za każdym razem, ale to o współczesności też dotyczy, za każdym razem, kiedy władze, nazwijmy to świeckie, w przypadku Ludwika Świętego nie możemy go nazwać władzą świecką, bo on jest królem i tak jak mówiłem jest osobą sakralną jako król, ale stosując ogólną kategorię, kiedy władze świeckie czy też władze państwowe,

I teraz jeszcze jeden, jeśli chodzi o Ludwika Świętego.

Przy czym, to już wątek Ludwika Świętego prawie zakończę, prawie, bo będziemy do niego tak czy inaczej jeszcze wracać.

Chciałbym zapytać, czy te tendencje z czasów Ludwika Świętego były też kontynuowane przez Filipa IV?

Króla Ludwika Świętego i postulaty powrotu do czasów dobrych obyczajów w praktyce władzy.

Uzupełnienie z czasów Ludwika Świętego.

Także dawniejsza i współczesna historiografia często lubi konfrontować ze sobą postacie Ludwika Świętego i Filipa Pięknego jako jednego, no zdecydowanie powiedzmy dobrego króla, czyli Ludwika Świętego i drugiego króla mówiąc ostrożnie kontrowersyjnego bardzo.

Ale nie ulega najmniejszej wątpliwości, że kiedy się dobrze przyjrzeć praktyce władzy Ludwika Świętego i ideologii władzy,

Ludwika Świętego, w tym sakralizacji władzy monarszej, a co za tym idzie także jego kompetencji religijnych i władzy nad Kościołem, mówiąc w sposób bardzo ogólny.

To zarówno praktyka, jak i ideologia władzy Filipa Pięknego mieszczą się doskonale w trajektorii, która została wyznaczona przez panowanie Ludwika Świętego.

Pierwsze kroki, jeśli chodzi o rozszerzenie władzy królów francuskich na te terytoria są podejmowane właśnie za czasów Ludwika Świętego, to znaczy Ludwik Święty jako pierwszy zaczyna rozciągać swoje kompetencje jurysdykcyjne w stosunku do arcybiskupów liońskich i arcybiskupa liońskiego.

że jest ten postulat powrotu do dobrobyczajów z czasów Ludwika Świętego.

We właściwy sposób król powinien rządzić tak, jak to było za czasów Ludwika Świętego.

I teraz mówiłem o tym, że w mojej opinii i praktyka, i ideologia władzy Filipa Pięknego doskonale się mieszczą w trajektorii wyznaczonej za czasów Ludwika Świętego.

Wywodzą się od nadań z obszaru domeny królewskiej na rzecz młodszych braci Ludwika Świętego w początkach XIII wieku.

Oczywiście jak mówimy o tym, że domena królewska została bardzo rozszerzona za czasów następców Filipa Augusta i Ludwika Świętego i Filipa Śmiałego, ojca Filipa Pięknego i Filipa Pięknego.

Wielkie Kroniki Francji, powstające w opastwie Saint-Denis, pierwsza ich wersja została zamówiona za czasów Ludwika Świętego,

To jest taka oficjalna wersja dziejów Francji i dokonań królów Francji, która jest jednym z takich, powiedziałbym, urzędowo-historiograficznych bestsellerów późnośredniowiecznej Francji, dlatego że one są kontynuowane oczywiście za czasów Ludwika Świętego.

Nie ma nawet formułki, którą zastosowano przy zrelacjonowaniu śmieci Filipa Augusta, Ludwika Lwa, Ludwika Świętego, Filipa Śmiałego.