Mentionsy

To wieloletni dowódca Leibstandarte SS Adolf Hitler i obok Paula Hausera, najwyższy dowódca polowy Waffen-SS.

Przez wiele lat dowódcy przybocznej gwardii Hitlera, człowieku, który zajmował bardzo eksponowane stanowiska w Waffen-SS.

Po wojnie Dietrich stał się tak naprawdę symbolem całego zresztą zła Waffen-SS.

Chciałbym nawet powiedzieć, że Dietrich dołącza do najbliższego kręgu Hitlera wiele lat po ludziach takich jak Goering, Hess czy Himmler, a jednak w sposób błyskawiczny staje się jednym z najbliższych, najbardziej zaufanych ludzi Hitlera.

I to być może jest odpowiedź, jak to się stało, że Dietrich zrobił taką karierę u boku Hitlera, wbrew właściwie wszystkim, łącznie z Heinrichem Himmlerem, Reichsfuhrerem SS, z którym miał szorstkie relacje.

Dlatego, że w tej strukturze SS, kiedy Dietrich był dowódcą Gwardii Przybocznej Hitlera, sztandaru przybocznego Leibstandarte, uzyskał zdumiewającą, zaskakującą autonomię.

XX wieku, no to musimy powiedzieć, że jak na syna robotnika miał zaskakujące umiejętności społeczne, a jednocześnie jego brutalność, zdecydowanie i nihilizm zjednywały mu Hitlera na tyle, że zachował wobec swojego generała SS

Dopiero wiosną 1945 roku, kiedy Dietrich, dowódca 6 Armii Pancernej SS, nie był w stanie utrzymać Wiednia, na którego nacierała Armia Czerwona, dopiero wówczas wódz pogniewał się także i na niego.

Bawiło go w jakiś sposób to, że Dietrich jest niezależny od Himmlera, że jest SS-manem, który nie słucha Reichsführera SS.

Mało tego, w ogóle nikt nie potrafił przez wiele lat zapanować w SS nad Leibstandarte i Dietrichem.

Uczynił swoją jednostkę i samego siebie czymś obok SS, czymś bliżej Wehrmachtu, a tak naprawdę po prostu rozbudował Gwardię Przyboczną do poziomu pełnej autonomii, a to, czego nie dawał mu

Ta inteligencja nie wyrażała się w mowie, bo jeśli chodzi o mowę, to Dietrich znany był w całej SS, z tego, że mówcą mówiąc wprost nie był.

Niektórzy SS-mani wspominali potem, że czasami zamiast rozkazów wręcz charczał.

Wtedy nie był członkiem partii, nie był w SA, nie był w SS.

To jest właśnie cecha charakterystyczna, która sprawia, że z punktu widzenia oceny historycznej moralnie ten człowiek jest jasny do ocenienia, ale z punktu widzenia jego kariery to jest postać intrygująca, bo to nie jest sztampowy SS-man, chociaż jest to sztampowy, nacjonalistyczny Niemiec tamtych czasów.

Jako 36-latek wstąpił także do SS.

Julius Shrek to założyciel SS.

Ale SS założył Julius Shrek.

Doszedł do stopnia jednogwiazdkowego generała SS.

Sam Hitler pytany o początki SS powiedział coś takiego.

Jutomoris, Schreck i Haydn sformowali w Monachium pierwszą grupę twardzieli, którzy dali początek SS.

Julius Schreck nakazał stworzenie takich niewielkich jednostek SS, bo to Schutzstaffeln, to jest właśnie zastęp, a potem zastępy ochronne, SS.

Bo SS była bojówką partyjną.

SS była częścią NSDAP i miała służyć ochronie najwyższych dostojników partyjnych.

Czarne czapki odróżniały SS-manów od SA-manów.

I Sepp Dietrich także chodził w brunatnym, esamańskim mundurze przez pierwsze lata służby w SS, zanim przywdział ten symboliczny czarny uniform, kiedy SS zyskała na znaczeniu.

I właśnie dzięki istnieniu SS Dietrich mógł zrobić błyskawiczną karierę.

Dlatego, że on już zaraz po wstąpieniu do partii, zaraz po wstąpieniu do SS, dostaje stopień SS Sturmführer.

Sturm to jest w SS kompania.

Sztandarte to pułk w strukturze SS.

On zostaje bardzo szybko tak naprawdę najwyższą figurą SS w Bawarii na osobiste polecenie Hitlera.

Był wszechstronnym człowiekiem i co bardzo ważne w historii SS.

Dietrich zbliżył się do Hitlera, zanim Himmler został szefem SS.

To kolosalne będzie miało znaczenie później, dlatego że Hitler mianował Reichsfuhrerem SS Himmlera dopiero na początku 1929 roku.

Wtedy było to 280 SS-manów, w tym Dietrich.

Zresztą, kiedy Himmler został szefem SS, to potwierdził rolę Dietricha w Bawarii, bo mianował go dowódcą SS-brigady Bayern, czyli potwierdził jego dowództwo nad SS-manami w całej Bawarii.

Kończył się rok 1930, a Josef Dietrich był już nie tylko parlamentarzystą NSDAP, nie tylko dowódcą SS w południowych Niemczech, a wtedy, jeśli chodzi o strukturę SS, była to bardzo prestiżowa funkcja, ale także był jednym z najbliższych towarzyszy Hitlera, był jednocześnie szefem jego ochrony.

pucz Sztenesa, kiedy to część kadry SA próbowało przejąć władzę i stanęli w obronie ludzi Hitlera SS-mani.

Pucz w łonie NSDAP został zdławiony, także dzięki zdecydowanej, brutalnej reakcji Dietricha, który stał na czele SS-manów.

To właśnie wtedy Wykuto i DSS, esesmanie, twoim honorem jest wierność.

Stąd, pod czujnym okiem tak Dietricha, jak i Schrecka, powołano SS-Begleit Kommando der Führer.

Korespondent brytyjskiej gazety Daily Express opisał Dietricha i jego ludzi w ten sposób, kiedy lecieli w ramach kampanii wyborczej samolotem do Prus Wschodnich.

Teraz już ochrona Hitlera nosiła czarne uniformy SS.

Był SS-manem, ale nie słuchał się Reichsführera SS.

W marcu 1933 roku nakazał mu, aby zdał dowództwo SS Gruppe Nord i został tzw.

oficerem SS do zadań specjalnych przy Führerze, przy wodzu.

117 wyselekcjonowanych SS-manów tworzących SS-Stabswache.

Coś, co wkrótce przekształci się w Leibstandarte SS Adolf Hitler.

W międzyczasie nazwa została zmieniona na SS-Sonderkommando Berlin, oddział specjalny SS Berlin, a wreszcie właśnie na Leibstandarte.

No i było coś dziwnego w tych decyzjach Hitlera, dlatego że Hitler podporządkował ten oddział SS najpierw pod policję Goeringa.

Znaczy, właściwie można by powiedzieć, że wyjął z SS część SS.

Które nadal było administracyjnie organizacyjne częścią SS, ale nie podlegało SS w zakresie zadań.

Bardzo szybko Dietrich rozbudował swoje SS Sonderkommando do struktury batalionowej.

Ale jednocześnie w SS tworzono już zalążki jednostek bojowych.

Tworzono kolejne SS Sonderkommanda.

W roku 1933 formalnie powołano Adolf Hitlerstandarte, a następnie Leibstandarte SS Adolf Hitler, czyli chorągiew przyboczną.

Tak jak kiedyś w średniowieczu wódz miał chorągiew przyboczną i taką właśnie chorągwią przyboczną wzorem dawnego rycerstwa miała być Leibstandarte SS Adolf Hitler, którą dowodził właśnie Dietrich.

SS-mani, a zwłaszcza SA-mani nie mieli dobrej pracy w Reichswehrze, ale Dietrich zapraszał na wino, na piwo i nie tylko oficerów Reichswehry do koszar w Berlinie i zjednywał ich sobie drogą pozasłużbową.

Chodził w czarnym mundurze SS, ale właściwie nie wiadomo jak miał mu podlegać Himmlerowi.

Dowódcą SS Gruppe Ost, aby jakoś sprawować nad nim kontrolę i móc mu wydawać jakieś rozkazy, no bo nie mógł wydawać rozkazów oficerowi specjalnemu przy Hitlerze.

Dietrich przyjął stanowisko Himmlera, ale niewiele sobie z tego robił, także dlatego, że jesienią 1933 roku Leibstandarte w odróżnieniu od innych jednostek SS, czy w ogóle całej algemeiny SS, no przeszła na żołd państwa.

Nie była częścią Sił Zbrojnych, ale państwo płaciło pensje SS-manom Dietricha, a nie płaciło pensji SS-manom Himmlera.

No i Leibstandarte była przedziwna jak na struktury SS, dlatego że część, jakby na to nie patrzeć, część członków Leibstandarte SS Adolf Hitler nie była SS-manami.

I dopiero kiedy właśnie jednostkę nazwano Leibstandarte, to wymuszono, żeby wszyscy jej członkowie byli z SS.

Bo Dietrich potrafił zarekrutować w sposób całkowicie ochotniczy ludzi, którzy nawet nie byli w SS, do służby w Gwardii SS Hitlera.

A więc kiedy powołano w końcu to Leibstandarte jako takie, wszyscy członkowie wstąpili do SS.

Brał udział w motocrossowych rajdach terenowych.

No i dokonało się to rękami SS, w tym samego Dietricha.

No i został natychmiast awansowany 1 lipca 1934 roku na stopień SS Obergruppenführera.

I Leibstandarte była w teorii jednym z SS-werfigung Struppe, jednym z pułków bojowych SS, ale w praktyce była czymś po prostu osobnym.

Były trzy formacje SS.

SS, mówię o jednostkach bojowych, nie mówię o allgemeine SS.

SS Totenkopfwerbande, SS Werfigungsstruppe i tak naprawdę Leibstandarte SS Adolf Hitler.

I tylko SS-Manis Leibstandarte Dietricha nosili np.

Wprowadzono odpowiednie rygory, wzrostu aryjskości jednostek SS, a szczególnie Leibstandarte.

Irytowały go te opowieści, że trzeba do roku 1750 wykazać aryjskość swoich przodków, żeby zostać oficerem SS.

No bo przecież on nie miał żadnego przeszkolenia oficerskiego, no a jednocześnie był wysokim oficerem w Waffen-SS.

Te krótkie kursy doszkalające nie dawały mu kompetencji do bycia dowódcą polowym, a zatem potrzebował doświadczonych dowódców, oficerów we własnym sztabie, tak jak i w ogóle SS-Werfigung Struppe potrzebowało doświadczonej kadry.

To był prawdziwy twórca wojsk SS.

Ale poza tym Leibstandarte SS Adolf Hitler jest instytucją samą w sobie, która robi co chce i nie czuje potrzeby przejmowania się rozkazami z góry i która przypomina sobie o kierownictwie SS tylko wtedy, gdy trzeba spłacić taki czy inny dług zaciągnięty przez któregoś z należących do niej dżentelmenów albo gdy trzeba wyciągnąć z tarapatów kogoś kto wpadł w błoto.

Nie sądzę, by w należytym stopniu wziął pan pod uwagę fakt, że w przyszłości stanie się to początkiem końca SS.

Himmler wydał polecenie Hauserowi, żeby część kadry z Leibstandarte przeszła do nowo tworzonych pułków SS, ale Dietrich odmówił.

Dotyczyło to zwłaszcza formowania pułku Der Führer, czwartego pułku jednostek bojowych SS po Anschlussie Austrii.

Te relacje Dietricha z wojskiem były o wiele bliższe i lepsze niż całego SS.

No to była elitarna jednostka, lepsza niż wszystko inne w SS.

Inni SS-mani, bojowi, ludzie Hausera mówili, asfaltowi żołnierze, że głównie jeżdżą na parady, defilują, chodzą po ulicach, krokiem marszowym używają swoich samochodów.

Ale w Austrii w czasie Anschlussu zmotoryzowany pułk Leibstandarte sprawił się dobrze.

Leibstandarte SS Adolf Hitler zostało przydzielone VIII Armii generała Blaskowica w inwazji na Polskę na kierunku łódzkim.

Jakoś sobie z tymi SS-manami podkomendnymi na tyle radzili, że niestety ludzie Dietricha zapisali się bardzo krwawo.

Zapomniał pan, że ciągle mamy przyjaciela, który nazywa się Mussolini.

I głównodowodzący wojsk greckich w Epirze i na Peloponezie, generał Zola Koglu i generał Dietrich, dowódca Leibstandarte SS Adolf Hitler, podpisują umowę o kapitulacji wojsk greckich.

A 22 czerwca 1941 roku poprowadził swoją brygadę, realnie dywizję Leibstandarte SS Adolf Hitler do Barbarossy.

To był taki rodzaj zabiegu nazistowskiej propagandy, bo wtedy zaczęły spadać głowy nie dosłownie jeszcze, ale oczywiście dymisje w armii niemieckiej, w Wehrmachtzie, w wojskach lądowych za niepowodzenie Barbarossy.

A więc chodziło o to, żeby pokazać nowy typ generała, generała z SS.

Taka pensja wysokiego rangą oficera SS to było 1000-1200 marek miesięcznie.

Kiedy nastąpiła katastrofa stalingradzka, rzucono Korpus SS do walki na Ukrainie.

Jeden z oficerów SS tak to zapamiętał.

Zostaje dowódcą Korpusu Pancernego SS.

Jednostki SS biorą udział w okupacji północnych Włoch we wrześniu 1943 roku, potem szkolą się we Francji.

Pierwszy Korpus Pancerny SS ma być elementem odparcia alianckiej inwazji w Normandii.

nowoszkoloną 12 Dywizję SS Hitlerjugend, a potem wiosną 1944 roku pojawia się także we Francji 1 Dywizja Leibstandarte SS Adolf Hitler, ale jeśli chodzi o formalne podporządkowanie, no to to jest zmienne.

Jak na SS-mana pozwala sobie na naprawdę dużo.

1 sierpnia 1944 roku dostaje także stanowisko generała pułkownika, dokładnie SS Oberstgruppenführer und Generaloberst der Waffen-SS.

Wyżej jest już tylko Reichsführer SS Heinrich Himmler.

Żeby bardziej awansować w hierarchii SS, musiałby zostać Reichsführerem.

Mało tego, jest generałem, pułkownikiem, Generaloberst der Waffen SS.

Aby pokazać się jako prosty chłop i żołnierz, a nie jako SS-man, najbliższy człowiek Hitlera, jego ochroniarz, jego pilot, a także jako wykonawca zbrodniczych rozkazów eliminacji dowództwa SA w czasie Nocy Długich Noży na początku lata 1934 roku.

Znany generał SS przedstawiał silną osobowość, w której czasami pojawiały się oznaki brutalności, stanowiące według obiegowych opinii część jego natury.

Pomniejszanie przez niego znaczenia jego pozawojskowej działalności nie zmienia jednak faktu długotrwałej przynależności do partii Allgemeine SS i związków z Hitlerem.

To znaczy, już po przegranej wojnie niemieccy generałowie mogli wyładować swoją frustrację i niechęć do esesmanów, a jednocześnie właśnie także w oczach opinii publicznej SS stała się przecież symbolem zła.

A z drugiej strony generałowie Wehrmachtu, budując z kolei legendę Białego Wehrmachtu, zrzucali wszystkie zbrodnie na SS, a jednocześnie próbowali przedstawić esesmanów jako nieokrzesanych dzikusów, pozbawionych realnego doświadczenia wojskowego, nieudolnych w dowodzeniu, nieokrzesanych i prymitywnych, a zwłaszcza odnosiło się to do Dietricha.

Skłonność do dramatyzowania gestem i słowem oraz prymitywne poczucie humoru połączone z niespożytą energią, która mogła przechodzić w gwałtowność i bezwzględność, niewątpliwie umożliwiły mu błyskawiczną karierę w SS.

Dlatego, że kiedy dzisiaj czytamy książki, kiedy zaznajamiamy się z historią także Waffen-SS, to ta historia z jednej strony jest przez samych Niemców wybielana.

Tak Wehrmachtu, jak i często Waffen-SS.

Ale jeżeli już pojawiają się jakieś zbrodnie, to Wehrmacht próbuje je zrzucić na SS.

To jest nieprawda, ale to był obraz, który budowali sami Niemieccy oficerowie Wehrmachtu, aby przedstawić nieokrzesanych SS-manów jako gorszych żołnierzy niż regularne wojsko.

Białą legendę Waffen-SS.

KIAG, organizacji zwanej Wspólnotą Pomocy Wzajemnej Waffen-SS.

żołnierzy Waffen-SS.

Wysiłki ludzi takich jak on, zmierzających do udowodnienia, że Waffen-SS było po prostu wojskiem, niestety częściowo się udały.

Można by powiedzieć, że wielu oficerów z kierownictwa I Dywizji SS, z Leibstandarte SS Adolf Hitler, wielu dowódców armii i korpusów pancernych SS, zostało na Zachodzie potraktowanych niezwykle łagodnie.

Na pewno w odróżnieniu od Himmlera, Heydricha czy Eikego był to inny typ SS-mana.

Walczył jako dowódca jednostki Waffen-SS o podbicie Europy i utrzymanie niemieckiej władzy nad Europą.