Mentionsy

Początków panowania Augusta II.

Mamy odsiecz wiadańską, rok 1683, mamy później rządy wiele dekad, początek XVIII wieku, później rządy Stanisława Augusta Polintowskiego, Konstytucja 3 maja, upadek, rozbiory.

Po śmierci Jana III mamy podwójną elekcję, w czasie której wybrano kandydata francuskiego Contiego i kandydata saskiego przyszłego Augusta II.

Natomiast już w roku na przełomie gdzieś 1699-1700, kiedy August II forsuje pomysł Wielkiej Wojny Północnej, zaczyna się rozdźwięk pomiędzy stronnictwem dworskim a właśnie rodziną Leszczyńskich.

Ale August II bardzo szybko na wieść o ogłoszonej detronizacji, ogłoszonej przez konfederatów wielkopolskich, potem to się nazywa Konfederacja Warszawska, ta grupa opozycyjna antysaska, kazał zaaresztować dwóch braci Sobieskich.

W każdym bądź razie, kiedy po traktacie w Altranstadt, na mocy którego August II pod naciskiem szwedzkim zrezygnował z polskiego tronu i uwolnił braci Sobieskich, Leszczyński korony nie przekazał.

I w związku z tym chęć do tego, by Augusta II pokonać, pozbawić tronu, dać mu taką nauczkę naprawdę na całe życie.

rozczarowani polityką Augusta II, sposobem sprawowania władzy, właśnie tą nieodpowiedzialnością, awanturniczością jego polityki, nieprzestrzeganiem polskich zasad ustrojowych.

Więc ubiera się dokładnie tak samo, jak ubierał się August II.

I znany jest też jeden obraz, portret Leszczyńskiego gdzieś z lat 20., kiedy on już zaczyna być traktowany jako kandydat do polskiego tronu po śmierci Augusta II.

I od roku 1726-1727 Stanisław Leszczyński staje się kandydatem Francji do korony w momencie, kiedy pojawi się tam kwestia sukcesji, czyli po śmierci Augusta II, bo pamiętajmy też, że

I z każdym kolejnym rokiem, kiedy August II się starzał, znaczenie Stanisława Leszczyńskiego rosło.

August III, oczywiście, że nie.

August II, także nie.

Ma dość pozytywną wymowę, jeśli chodzi o samego Augusta II.

To chodzi o wojnę sukcesji austriacką, w której August II aspirował do tej sukcesji, do tego, że zostanie cesarzem.

Nawet ci, którzy byli współpracownikami króla Augusta III z familii, korespondowali ze Stanisławem Leszczyńskim.

No i jak to traktaty, prawda, tego typu, raczej jako wizja, ale on zapłodnił myśl reformatorską, do której nawiązywali członkowie familii, do której nawiązał Stanisław Konarski w swoim słynnym dziele o skutecznym rad sposobie, do której to myśli nawiązywał też Stanisław August już jako król przeprowadzając, czy próbując przeprowadzać reformy w kraju.