Mentionsy

Otóż jesteśmy teraz u Toma Bombadila.

w domu Toma Madilas, nasi bohaterowie.

I powiedz, jaki masz ty osobiście jako fan Tolkiena i jego twórczości stosunek do Toma, bo jest on postacią, no powiedzmy, może nie kontrowersyjną, ale taką ambiwalentną, wzbudza różne uczucia u czytelników.

Wiadomo, oglądałem tutaj te kręgi, potęgi i tak dalej, ale nie pod tym kątem takim, wiadomo, literackim, ale ja mam swoje wyobrażenie na temat Toma Bomadila i to jest moje.

I chcąc przedstawić Toma Bomadila, to jest też...

Tak, które powodowały, że jednak z takim dystansem podchodzili, a tutaj jednak hobbici się przełamali, weszli do niego, gdzie spotkali tutaj Toma, tutaj doszli do tej wierzbiny tak zwanej,

Że każdy tutaj ten opis poszczególnych miejsc przy domu Toma Bombadila, przy tej wierzbinie, czy w samym domu, no jednak powoduje, że to jest to coś.

To się dzieje dokładnie w tym dniu, w którym hobbici dotarli do Toma Bombadila.

Usiłował sobie przypomnieć, czy w pobliżu domu Toma są wierzby, ale w następnej chwili opadło go straszliwe uczucie, że w ogóle nie jest w żadnym domu, lecz wewnątrz wierzby i wsłuchuje się w szydercze, chichoty, suche i skrzypiące.

Zastanawia się, czy w pobliżu są też jakieś wierzby w pobliżu domu Toma Maddila, bo jakby w podświadomości wie, że w nim jest w tym domu, prawda?

Ale co go sprowadza, chciałam powiedzieć na ziemię, ale z powrotem do snu, to przypomniał sobie zapewnienia Toma, że w tym domu nic mu nie grozi.

Obudziło i śpiewanie Toma.

Ale takie jest domostwo Toma Badila.

Pasowałoby to do Toma.

Czy to jest efekt tego domostwa, że powinni mieć takie sny, czy też efekt jakby mocy Toma, że jest w stanie wyczuć, że ktoś miał ciężkie sny w nocy?

Oczywiście hobbici zjedli, ale sami, nie było nikogo wśród nich, jedynie co to słyszeli Toma.

I tutaj są słowa Tomasza Ipeya, bardzo znanego badacza Tolkiena, który w książce Droga do Śródziemia zauważył, że tom jako taka chodząca muzyka jest bardzo podobny do jednego z bohaterów Kalewali.

To jest akurat obserwacja Tomasza Sipeja.

Precyzyjnie, że potrafił ominąć Toma Wombadila.

We wszystkich opowieściach Toma to tu, to tam pojawiał się stary wierzbin, a Frodo dowiedział się wreszcie tego, czego chciał, a nawet więcej, choć nie było to przyjemne.

Słowa Toma odsłoniły przed nimi serca drzew i ich myśli, często mroczne, dziwne i przepojone nienawiścią do istot, które swobodnie poruszają się po ziemi.

Tak, i to było to, co tak bardzo interesowało też Froda, bo Frodo przecież pytał się, kim jest stary wierzbin i wcześniej nie dostał odpowiedzi, a właśnie ta pieśń i opowieść teraz Toma odpowiedziała na to pytanie.

Tego nie było w zakresie Toma, też panował nad brzegami rzeki.

jako domena ani Toma, ani Złotej Jagody, tak?