Mentionsy

Słowo prezent oczywiście należałoby w cudzysłowie napisać.

Czesław, zapewne państwom znany, pisał, że Polska od okresu przedwojennego, przedmajowego, przemknięta była zjawiskiem korupcji.

Było podpisywane, że to Cichorski miał przeprowadzić zamach majorów.

Może, żeby tak nie być błogosłownym, wszyscy znamy pisarkę Lutofię Nałkowską i w 1922 roku czytamy trafnie słowa, w romansie Teresy Henner czytamy słowa porusznika Gonzilla.

Interes przede wszystkim, tak pisała Naukowska.

W przeciwieństwie do prof. Borejszy Pajs pisze, że to

Nawet Tadeusz Hufkał już w 21 roku pisał, że konstytucja tak kosmopolityczna ma charakter równym skutkiem można by ją zastosować nawet do Paragwaj.

Pisał, że ustrój RP ma przewagę czynnika parlamentarnego.

I tak na przykład Wacław Komornicki, jeden też z narodowych demokratów, poseł, pisał, że zasada tłum podziału władzy

Jaworowski nawet pisał, czy coś istnieje ponad konstytucję.

Natomiast nie obowiązywała, ponieważ grupa rządząca się zupełnie nie przejmowała jej zapisami.

Francuska powiem, chociaż jest to polska konstytucja napisana ładnym językiem i nie o każdym akcie prawnym da się powiedzieć, że jest napisany tak, że go i laik zrozumie.

Budzyński, Wacław Budzyński, jeden z publicysta Piłsudskiego, sutra pracy, pisał, że Mussolini to jest budownicze świata z gitarą.

Inni PiS-uczczycy, na przykład taka gazeta Nakaz Chwili, też PiS-uczczykowska, wydana na potrzeby przewrotu majątkowego, wręcz zachęcała do przyjęcia faszystowskich rozwiązań, że to ta fascynacja tymi głuchami, renesans tej kultury, odrzucenie oświecenia, odrzucenie liberalizmu, odrzucenie tego burżuazyjnego świata, a czymś, zapisanie się czymś nowym.

Pisucki nie zachwycał się Mussolini.

U prawników, którzy byli legionistami, Theodor Zeider, chociażby, czy Antoni Derynk, Wacław Makowski, który pisze pracę Mejwy, to w szczególności widać tam w tej myśli prawnej ta odpowiedzialność tychże półgodników za państwo.

Wzorem był Władysław Leopold Jaworski, który pisze w 1928 nową konstytucję.

W 1929 umiera, ale jeszcze udaje mu się to napisać.

W 1925 pisze w czasie felietony na temat państwa.

Mało tego, Stanisław Ejsztajter, którego nie możemy przecież porównywać jako zwolennika dyktatury, słowo już uparło, który opowiadał się za liberalnym konserwatyzmem, pisze pracę pod tytułem w 1930 roku Czy Polską można rządzić badem?

Napisana w okresie procesu brzeskiego, to ku mojemu zdziwieniu tej stajkę, który był tak przeciwny w pewnym momencie PiS-uckiemu, nawet tego, bo w tym gorącym okresie popiera tego PiS-uckiego.

Pisze, że oczywiście, że reformy państwa są potrzebne i jeśli tego wymaga potrzeba, w tej pracy to stoi,

To ten temat należy zastosować, ale żeby ten temat przyniósł jakieś rezultaty dla dobra, dla dobra państwa, pisał właśnie ten Ejstejchen.

Już w 30 roku pisał, że prezydent powinien odpowiadać przed Bogiem i historią i to uzasadniał cały

Ten młody właśnie Piasecki o tym właśnie pisał.

Zobaczmy, tutaj siedzi pan dr Krząś, może potwierdzi to, który napisał znakomitą książkę na temat Karla Schmidta.

U tego Baranowskiego, jak znalazłem taki cytat, który z 26 sierpnia 26 roku, tu już pierwszym, to jest jeden z pierwszych wywiadów, panowie historycy na pewno ten cytat znają, pisał, nie myślcie, bym w systemie rządzenia chciał naśladować Mussoliniego, te wzorki za granicę, które mogą imponować naszym nacjonalistom, wcale nie pasują do psychiki polskiego

Na pewno takim nurtem politycznym to byli konserwatyści pisucki,

Krytykuję tą wcześniej konstytucją marsową i do głównych elementów, co ci konserwatyści mówili, to PiS-u czy komu odpowiadało.

Piłsudski pisze o tym, że rzeczywiście jeszcze w okresie gimnazjum zapoznał się z pierwszym tomem Marksa po rosyjsku, ale nie zrobiło to na nim specjalnego wrażenia.

Potem wglądany w zamach na Aleksandra III, znalazł się na Syberii i znowu pisze.

Bo tu chodziło o to, jak Piłsudski się językiem polskim posługiwał, kiedy tę broszurę pisał.

Ja tutaj specjalnie mówię nie o ideologii, tylko praktycznej stronie zagadnienia, bo z ideologią obozu rządowego jest tak, że można na ten temat napisać bardzo grubą książkę, jak to uczynił śp. prof. Baruch i będzie to dobra książka.

We współczesnej publicystyce, czy współczesnej tamtym czasom publicystyce było mnóstwo głosów i od razu powiem, czy pisał socjalista, czy entek, brzmiały tak samo, więc naprawdę pisali, jeżeli się byli w stanie pogodzić, jeszcze wyrazić swoją myśl podobnie.

To, gdy idzie o wizję państwa piłsudskiego, to powiem jeszcze, odpowiada mi to, co w swoim czasie napisał

Do jego wizji państwa prof. Chojnowski, który napisał, że była ona anachroniczna.

Makowski to jest z obozu subsynacyjnego, pisze prace o państwie społecznym.

Zakrzewskiego, który pisze o syndykaliźmie, polskim syndykaliźmie, pisze doskonały artykuł na początku lat 30., dlaczego jestem syndykalistą.

Myśmy razem ze świętym panem prof. Markiem Maciejewskim, niedawno żyliśmy pana profesora po żydalni, napisali pod znakiem swarastyki taką książkę wydaną przez Ośrodek Myśli Politycznej i przedstawiali tam doskonałą recepcję tej niemieckiej myśli narodowo-socjalistycznej w polskiej literaturze.

On się zachwyca Włochami, pisze o renesansie Machiavellego.

Zresztą pisze pierwszą biografię o Machiavelli w II Rzeczpospolitej.

Który zresztą profesor Prystalba to tak opisuje, że to w momencie początku tego zamachu to jeszcze nie wiadomo było co się wydarzy później.

Znał go osobiście, uważał również, bo to wynikało z zapisków więziennych,

My po prostu mieliśmy... Ktoś dostał patent, jak pisał Eistheiter,

No i Rydz-Śmigły mu mówi tak, sądząc z zapisów w dzienniku Kordiana Zamorskiego.

A poza tym zapraszam również do kupowania książek, czasopism Nowego Ładu, które są wystawione tam z tyłu.