Mentionsy

W swoim pierwszym eseju z kolekcji tekstów filozoficzno-politycznych Habermas przywołuje pięć modeli samookreślenia się wyodrębnionych przez Republikę Federalną w procesach instytucjonalizacji warstwy intelektualistów analizowanych poprzez odniesienia do postaci Heinricha Heinego.

Piątą i ostatnią formą, którą wyróżnił Habermas, był intelektualista prawicowy, Wilhelm Stapel podany jako przykład.

W drugiej połowie lat 50. pełnił rolę asystenta Teodora Adorno, który, jak stwierdził sam Habermas, najsilniej oddziaływał na niego.

Wypada więc myśleć o Habermasie bardziej jako filozofię epoki postmodernistycznej, aniżeli filozofię postmodernizmu.

Poprzez koncepcję rozumu komunikacyjnego oraz emancypacyjną rolę deliberacji Habermas napełnił pokolenia młodzieży odpowiadającej za późniejszą politykę transformacyjną, w tym unijną, odnowionym duchem nadziei w oświeceniowej ideał postępu.

Na pewien sposób Habermas zaczął szczególnie przywiązywać uwagę do idei demokracji bezpośredniej, wykorzystując ją do realizacji antyfaszystowskich ambicji.

Charakter proponowany przez Habermas reform, adaptacji teorii komunikacyjnych w duchu nowoczesnym spotkał się na poziomie zarówno personalnym jak i formalnym z krytyczną recepcją pierwszej generacji szkoły frankfurskiej.

Wskutek Habermasowskiej definicji myślenia postmetafizycznego wyłania się antyredukcjonistyczna koncepcja uspołecznionych podmiotów, które reprodukują swój świat życia z wnętrza tego świata poznawczo i aktywnie odnoszą się do procesów w świecie dla nich, z obiektywnym.

Przez to pytaniem, do którego Habermas często wracał, było to przekształtowanie woli demokratycznej ma wymiar epistemiczny.

W latach 1986-89 Habermas żywo angażował się w spór historyków.

Habermas zapobiegał tworzeniu ustrojów stroniących od poszukiwania odniesień poza ich własny stan prawny poprzez deprecjonowanie koncepcji społeczeństwa, etnicznie homogenicznego, przejrzystego i zintegrowanego przez tradycje i obyczaje, przez wszystko, co może stanowić oddolne kryterium legitymizacji norm społecznych.

Habermas, dla którego musiało być to oczywiste, dążyłby powszechnie obowiązujące procesy pluralizacji towarzyszyły rozpuszczaniu nacjonalizmów w wyjałowionych paradygmatach patriotyzmu obywatelskiego.