Mentionsy

Wszystkie artykuły przeczytasz na enlat.pl Tekst Lidii Frankowskiej Koniec epoki Habermansa.

Minęły dwa miesiące, od kiedy Jürgen Habermans opuścił naszą ziemską wspólnotę, a temat jego postaci, jak wisiał chwilę w powietrzu, tak bez większych konkluzji się ulatnia.

Wychodząc z gąszcza złożonych w internecie hołdów w postaci biograficznych artykułów, wspominek i anegdot, uznajmy, że angażowanie się w reminescencję życiowych kontekstów Habermansa, oddających esencję jego myśli politycznej, nie będzie potrzebne.

Pierwszą wskazaną przez Habermansa grupę stanowili twórcy apolityczni, m.in. Herman Hesse, Karl Jaspers, Thomas Mann, którzy podstrzegali upolitycznienie ducha jako zdradę powołania osoby twórczej.

Gdzie w tym szerokim spektrum, biorąc pod uwagę historyczny moment rządy Adenauera i rekonstrukcję niemieckiej tożsamości po klęskach wojen światowych, znajduje się Jürgen Habermans?

Ewoluujący projekt filozoficzny Habermansa podchodził krytycznie do anihilacji oświeceniowej kategorii rozumu nowego barbarzyństwa zarówno w wypadku postmodernistycznego cynizmu, jak i wobec pesymizmu starej szkoły frankfurckiej.

Haberman zrewidował naukowe pojęcia teorii społecznej i na ich podstawie podjął ostateczną próbę realizacji projektu oświeceniowego.

Na tle poststrukturalistycznej dekonstrukcji i powszechnie panującego pesymizmu w obrębie kategorii władzy, projekt Habermansa stanowił dla niemieckiej socjaldemokracji trzecią drogę.

Habermansowska inżynieria pojęciowa realizowała intencję, by awansować autorytarne państwo postfaszystowskie na poziom intelektualnych wymogów ich demokratycznych instytucji, narzuconych dopiero przez zwycięskie mocarstwa.

Tendencja ta miała swoje realne przełożenie z prywatnej praktyki Habermansa.

Michael Stürmer, postać przywodząca konserwatywnej stronie sporu określił istotność dysputy w przywołanych przez Habermansa słowach.

Krytyczny model przepracowania pamięci przez Habermansa łączył manifest romantycznej, epistemistycznej pokory kultu politycznej mniejszości, prospołecznego egoizmu z uwiązaniem kapitału tożsamościowego, oświeceniowym poczuciem wyższego moralnego obowiązku.

Galopująca dezintegracja sfery publicznej, odrzucona konstytucja Unii Europejskiej oraz nieodpowiedzialna polityka migracyjna wykazały, że epoka Habermansa skończyła się przed jego śmiercią.

Projekt Habermansa był produktem historycznej epoki, wraz z którą się kończy.