Mentionsy

Natomiast nawet podpułkownik Tom Karemans, czyli dowódca batalionu holenderskiego, w jednym z wywiadów mówił o tym, że

Ale mimo tej niewoli w poniedziałek 10 lipca o 8.55 Karemans wysyła bodajże faks z prośbą o wsparcie lotnicze, ponieważ ostrzał i bombardowanie strefy bezpieczeństwa dalej trwają, a właściwie nawet nasilają się.

O 11.00 był już wprost prowadzony ostrzał pozycji ONZ-u, a mimo to generał wspomniany już wcześniej Bernard Jouvier odrzucił wniosek Karemansa.

O 18.30 Mladić, generał Ratko Mladić, czyli dowódca Wojska Republika Serbskie stanął nad centrum miasta na wzgórzu i Karemans dowiedziawszy się o tym ponownie wnioskuje o natowskie wsparcie z powietrza.

O północy Tom Karemans powiadamia reprezentację ludności Srebrenicy, że rankiem 11 lipca o godzinie 6 rano odbędzie się nalot 50 jednostek NATO na serbskie pozycje.

O 9 rano 11 lipca Tomowi Karemansowi powiedziano, że wypełnił zły druk i dlatego nie można było wysłać samolotów na to.

Po tym, jak o dziewiątej rano powiedziano Karemansowi, że wypełnił zły druk, natowskie samoloty były w użyciu gdzie indziej.

Więc kiedy Karemans próbował się dobijać do dowództwa w Zagrzebiu,

Mimo tego wszystkiego, we wtorek 11 lipca o 11 generał Żąwier zwraca się do Toma Karemansa, że nie jest pewny intencji Serbów, więc w związku z tym nie zgodzi się, nie zgadza się i nie zatwierdzi lotniczego wsparcia enklawy przez NATO.

11 lipca o 20.30 dochodzi do pierwszego z trzech spotkania generała Ratka Mladića i podpułkownika Toma Karemansa.

Widzimy Karemansa, który jest dowódcą batalionu holenderskiego UNPROFORU, czyli wydawałoby się, że ma bardzo silną pozycję negocjacyjną, że nie jest jakimś chłopkiem roztropkiem, tylko dowódcą właśnie i że stoi za nim właściwie cały świat, a on stoi ze skulonymi ramionami, patrzy w podłogę, bardzo niewyraźnie mówi, mówi cicho, pod wąsem, a Mladić jest panem tej sytuacji.

Karemans duka w końcu, że w odpowiedzi na te zarzuty, że Mladić tutaj przychodzi z sercem na dłoni, że on taki jest tutaj łaskawy i grzeczny, a Karemans mówi, że no ja jestem tylko skromnym pianistą, który gra tak jak mu każe ktoś na górze.

W ogóle taka mała wzmianka o Karemansie.

Zanim został powołany dowódcą trzeciej zmiany batalionu holenderskiego, to osoby, które rozważały jego kandydaturę, nie były do końca pewne, czy Karemans jest na tyle silny psychicznie,

Ja wiem, że Tom Karemans jako jednostka był tylko ogniwem w łańcuchu galopującej niekompetencji, ignorancji i obojętności.

Wracając do tego spotkania, pod jego koniec Mladić częstuje Karemansa papierosem i mówi z takim obrzydliwym śmiechem, nie bój się, to nie jest twój ostatni.

I tym razem Mladić żąda, żeby oprócz Karemansa i oczywiście tłumaczy, w spotkaniu wziął ten udział jakiś przedstawiciel miasta, włodarzy tego miasta czy kogoś znaczącego.

W sztucznym świetle, takim przytłumionym, przy stole u jego szczytu siedzi generał Ratko Mladić, a jakże, przy jego dłuższym boku siedzi Karemans i Mandzic.

Ogląda się to ze zgrozą, dlatego że doskonale wiemy, że od żadnego Mandzicia, ani żadnego Karemansa, ani żadnego innego członka następnego spotkania, ani od żadnej broni nie zależy przyszłość Srebrenicy, bo na nią wyrok został wydany już dawno.

Na to spotkanie przybywa oczywiście rzeczony Ratko Mladić, jego żołnierze obstawiają to spotkanie, przeszukują przybyłą delegację, na którą składa się oczywiście dowódca holenderskiego batalionu Tom Karemans, ale również delegacja złożona z trzech cywili.

Podpułkownik Tom Karemans, dowódca Durbatu, na jednej z konferencji prasowych nazwał to, co wydarzyło się przed kilkunastoma dniami w Srebrenicy, doskonale zaplanowaną operacją wojskową.