Mentionsy

Sugestia, czy zwrócenie uwagi czytelnika dotyczy jednego z poematów gnostyckich, już pojawiał się w czasie naszych spotkań.

To jest ów poemat gnostycki, który tłumaczony był, którego tłumaczeniem i interpretacją zajmował się Czesław Miłosz, budując właśnie swoją poetycką postać, hymną o perle.

By odpowiedzieć na to pytanie, już teraz, na samym wstępie, muszę uciec się do gnostyckiej metafory.

Czyli Budzyński jest tutaj kimś inspirującym dla Prokopiuka, a raczej nie tyle inspirującym Prokopiuka, ile pozwalającym Prokopiukowi na zwrócenie uwagi na to, że dominantą sposobu myślenia epoki przełomu w Polsce, czyli tych lat 80., 90., XX wieku, jest właśnie sposób myślenia agnostycki.

Uczucie rozpaczy jest pierwszym wątkiem gnostyckim, który rzudził mi się w oczy w tekstach Budzyńskiego, ale bynajmniej nie jedynym.

czy w jedne, czy bez w jedne teksty gnostyckie, spotyka się w poezji Roka nie tylko u Budzyńskiego.

W odczuciu i rozumieniu, także w micie gnostyckim, człowiek został wrzucony w świat, nie ze swojej winy, który jest jego więzieniem.

I znowu, ten przyjęty model wypowiedzi przez Prokopiuka polega na wskazywaniu tego, wyłapywaniu tych elementów, które są wyraźnie z sobą powiązane i tłumaczeniu ich właśnie systemem gnostyckim.

I tutaj Prokopiuk wskazuje na to, że albo czytamy to w sposób gnostycki, albo czytamy to jako poszczucie alienacji, która to alienacja jest chyba jednym z głównych tematów filozofii drutu egzystencjalistycznego.

To środowisko, którym obracamy się współcześnie, jest tym środowiskiem, które jest gnostyckie i jedną z naczelnych kategorii gnostycyzmu jest właśnie kategoria światła.

Oczywiście nie sprowadza to się tylko do pojęcia światła, ale dla mnie jest to pytaniem takim właśnie trwającym, na ile to, co mnie interesuje, na ile to, czym się zajmowałem, na ile te rozpoznania myśli gnostyckiej, które, jak Państwo widzicie, dla mnie też są zagadnieniem interesującym, są czymś będącym owym zeitgeistem, na ile...

Jest to bunt czysto gnostycki, nie w imię jakichkolwiek wartości materialnych, lecz w imię transcendencji.

To jest sposób myślenia gnostycki.

Tak więc w dokładnie dziesięciu tekstach Budzyńskiego przewija się przed nami cały mit gnostycki we wszystkich swych najważniejszych kategoriach.

Oczywiście autor tych tekstów mógł ulec bezpośredniej inspiracji gnostyckiej.

Gdyby nawet tak było, zawsze pozostaje jeszcze pytanie, dlaczego właśnie mit gnostycki go zainteresował.

zmieniając swoją postać, zmieniając nazwy, ale te idee diagnostyckie mają ciągłość, a nie przerwę.

Tym, co jest w nim dla mnie najbardziej uderzające, jest odrodzenie mitu gnostyckiego w tej sferze kultury masowej, którą sam uważałem za jej dno.