Mentionsy

Czyli Budzyński jest tutaj kimś inspirującym dla Prokopiuka, a raczej nie tyle inspirującym Prokopiuka, ile pozwalającym Prokopiukowi na zwrócenie uwagi na to, że dominantą sposobu myślenia epoki przełomu w Polsce, czyli tych lat 80., 90., XX wieku, jest właśnie sposób myślenia agnostycki.

Nie każdy ma mieć wiedzę religioznawczą Prokopiuka.

To, że w tym czasie działa Prokopiuk i to, że wypowiedzi Prokopiuka dotyczące gnozy gnostycyzmu, to są właśnie lata 80., to jest coś, co wskazuje na możliwość bezpośredniej inspiracji Budzyńskiego tekstami Prokopiuka.

Tak, tylko tyle, bo teksty Prokopiuka przecież pokazują się drukiem,

I znowu, ten przyjęty model wypowiedzi przez Prokopiuka polega na wskazywaniu tego, wyłapywaniu tych elementów, które są wyraźnie z sobą powiązane i tłumaczeniu ich właśnie systemem gnostyckim.

Widać tutaj tę tradycję chrześcijańską podejmowaną przez Prokopiuka, który zwracał uwagę na całą naukę o zbawieniu, tłumacząc właśnie to, że człowiek jako istota boska nie może być...

Więc w całości była to aluzja literacka, ale przejdźmy do Prokopiuka dalej.

I ten komentarz Prokopiuka jest komentarzem jak najbardziej trafionym i komentarzem, który pozwala na zorientowanie się w tym, co dzieje się dalej.

O wiele łatwiej jest w tym momencie rozumieć zarówno, czy ma mi się tylko muzyki, rozumieć zarówno to, co jest eksperymentem w muzyce, tak cenionym przez Prokopiuka, eksperymentem w muzyce poważnej, jeżeli tak ją określimy, jak i zrozumieć, czym jest istotowość muzyki owej,

Tak więc w dokładnie dziesięciu tekstach Budzyńskiego, tutaj te dziesięć jest dość magiczne dla Prokopiuka, zastanawiałem się, czy o tym wspomnieć, ale jednak wspomnę.

Czytam tekst Prokopiuka, starając się dopasować to, o czym...

Wątpliwość, może nie niespójność ile wątpliwość, ale dalej czytamy Prokopiuka.

Działalność prokopiuka, działalność filozoficzna prokopiuka dotyczy tutaj tego, że żadnej śmierci to my tutaj nie widzimy.

Stąd też raczej to jest zabawa Prokopiuka z Budzyńskim, ale i z samym sobą, taka prowokacyjna.

Stąd to sformułowanie u Prokopiuka, zgodnie z rządzącym nim prawem, enantiodurmi, przeciwieństwa się stykają.

Ten moment właśnie, czyli ten przełom lat 80., 90. pozwalałby na to, aby też w ślad za propozycjami Budzyńskiego i Prokopiuka wskazać na rodzenie się tego, czym jest nasza współczesność.