Mentionsy

Na tym tle Prokopiuk wyjaśnia, próbuje interpretować teksty Budzyńskiego.

Przed lekturą tekstów Tomasza Budzyńskiego wysłuchałem płyty zespołu Armia.

Proszę, pamiętając o tych tekstach, które mówiliśmy na poprzednich spotkaniach, zwrócić uwagę właśnie na to, w jaki sposób Prokopiuk patrzy na teksty, pokazując ów wspólny mianownik, kręgosłup, linię przewodnią, znaczeń, to, co splata się w jeden ciąg znaczący u Budzyńskiego.

utwór Budzyńskiego Kochaj Mnie.

Czyli Budzyński jest tutaj kimś inspirującym dla Prokopiuka, a raczej nie tyle inspirującym Prokopiuka, ile pozwalającym Prokopiukowi na zwrócenie uwagi na to, że dominantą sposobu myślenia epoki przełomu w Polsce, czyli tych lat 80., 90., XX wieku, jest właśnie sposób myślenia agnostycki.

Skoro ten wpływ przez samego autora, czyli Budzyńskiego, jest albo bardzo zgrabnie ukrywany, albo jest wpływem całkowicie podświadomym.

To jest coś, co charakteryzuje nie teksty Budzyńskiego, tylko to jest wspólne dla całego tego czasu.

rządzi tekstem Budzyńskiego rytm, a na ile rządzi tekstem Budzyńskiego literackość, czy też poetyckość.

To, że w tym czasie działa Prokopiuk i to, że wypowiedzi Prokopiuka dotyczące gnozy gnostycyzmu, to są właśnie lata 80., to jest coś, co wskazuje na możliwość bezpośredniej inspiracji Budzyńskiego tekstami Prokopiuka.

Wobec tego one są osiągalne, ale jednocześnie Budzyński sam woli zdecydowanie mówić albo o związkach z literackością, stąd te...

Na to będzie powołał się Budzyński.

Uczucie rozpaczy jest pierwszym wątkiem gnostyckim, który rzudził mi się w oczy w tekstach Budzyńskiego, ale bynajmniej nie jedynym.

czy w jedne, czy bez w jedne teksty gnostyckie, spotyka się w poezji Roka nie tylko u Budzyńskiego.

Ale u Budzyńskiego nie wiem, czy z bezwiednej inspiracji gnostycznej, czy świadomej inspiracji egzystencjalistycznej motyw wrzucenia w świat znajdujemy wyrażony ekspresji z Verbis.

I tutaj zgoda rzeczywiście Budzyński.

Budzyński mówi to wprost w tekście nie ja.

Ten wątek wypełnia tekst Budzyńskiego pod tytułem Gdzie ja, tam będziesz ty.

jako komentarz do tekstu Budzyńskiego Gdzie ja, tam będziesz ty.

Światło Budzyński już pozwala na zrozumienie, co jest zabiegiem Budzyńskiego jako literata, czy zabiegiem Budzyńskiego jako poety.

W poezji Budzyńskiego płomień buntu wybucha w tekście to moja zemsta.

Unikamy tutaj tej pułapki ortodoksji, o której wspominałem wcześniej, którą ostatecznie wybrał Budzyński.

I to jest właśnie ta rozbudowana metaforyka światła, którą widzimy w tekstach Budzyńskiego i jeden ze sposobów porządkowania, rozumienia, łączenia tekstów na płycie Armii Legenda.

Tak więc w dokładnie dziesięciu tekstach Budzyńskiego, tutaj te dziesięć jest dość magiczne dla Prokopiuka, zastanawiałem się, czy o tym wspomnieć, ale jednak wspomnę.

Tak więc w dokładnie dziesięciu tekstach Budzyńskiego przewija się przed nami cały mit gnostycki we wszystkich swych najważniejszych kategoriach.

Gdyby jednak wątki tego mitu pojawiały się w twórczości Budzyńskiego spontanicznie, w sposób bezwiedny, mielibyśmy do czynienia z przykładem Zmartwychwstania.