Mentionsy

Na tym tle Prokopiuk wyjaśnia, próbuje interpretować teksty Budzyńskiego.

Prokopiuk.

Dalej Prokopiuk.

Na której do akompaniamentu muzyki, tutaj Prokopiuk stawia nam cudzysłów na słowie muzyka, opatruje słowo muzyka cudzysłowem,

O, widzę, że odnosi się do tego też Prokopiuk.

Dalej Prokopiuk.

Proszę, pamiętając o tych tekstach, które mówiliśmy na poprzednich spotkaniach, zwrócić uwagę właśnie na to, w jaki sposób Prokopiuk patrzy na teksty, pokazując ów wspólny mianownik, kręgosłup, linię przewodnią, znaczeń, to, co splata się w jeden ciąg znaczący u Budzyńskiego.

Więc Prokopiuk.

Czyli Budzyński jest tutaj kimś inspirującym dla Prokopiuka, a raczej nie tyle inspirującym Prokopiuka, ile pozwalającym Prokopiukowi na zwrócenie uwagi na to, że dominantą sposobu myślenia epoki przełomu w Polsce, czyli tych lat 80., 90., XX wieku, jest właśnie sposób myślenia agnostycki.

Nie każdy ma mieć wiedzę religioznawczą Prokopiuka.

To, że w tym czasie działa Prokopiuk i to, że wypowiedzi Prokopiuka dotyczące gnozy gnostycyzmu, to są właśnie lata 80., to jest coś, co wskazuje na możliwość bezpośredniej inspiracji Budzyńskiego tekstami Prokopiuka.

Tak, tylko tyle, bo teksty Prokopiuka przecież pokazują się drukiem,

I dlatego Prokopiuk dalej rozwija tę myśl, pokazując właśnie ten szerszy kontekst.

Ślad za Prokopiukiem zostawiam to tylko jako wskazania, zarysowanie tego, czym jest gnostycyzm.

Prokopiuk.

I znowu, ten przyjęty model wypowiedzi przez Prokopiuka polega na wskazywaniu tego, wyłapywaniu tych elementów, które są wyraźnie z sobą powiązane i tłumaczeniu ich właśnie systemem gnostyckim.

Świadomie, podświadomie, też używam tej gry jak Prokopiuk, jest głosem pokolenia i wyraża coś, co istnieje już przed publikacją jego tekstów na albumie Armii, ale wyraża jednocześnie coś, co jest może dykcją pokolenia.

Prokopiuk dalej.

I tutaj Prokopiuk wskazuje na to, że albo czytamy to w sposób gnostycki, albo czytamy to jako poszczucie alienacji, która to alienacja jest chyba jednym z głównych tematów filozofii drutu egzystencjalistycznego.

Znów jakby zauważmy to, co robi Prokopiuk.

Dalej, Prokopiuk.

Widać tutaj tę tradycję chrześcijańską podejmowaną przez Prokopiuka, który zwracał uwagę na całą naukę o zbawieniu, tłumacząc właśnie to, że człowiek jako istota boska nie może być...

Ale niezależnie od tego, czego użyjemy, jak pisze Prokopiuk, na dnie duszy nikt z nas nie jest osamotniony.

Dalej Prokopiuk.

Prokopiuk używa tutaj kategorii, która pozwala nam rozumieć, w jaki sposób ta gnostyckość tkwi we współczesności, w jaki sposób ujawnia się idea, ujawnia się system pojęć, zbiór wartości, które są, uproszczę, środowiskiem,