Mentionsy

Daje o tym znać pierwszy obrazoburczy wywiad z Tomaszem Dzwonem Adamskim, który ukazał się w polityce we wspomnieniowym tekście Białous.

Czyli z jednej strony mamy Adamskiego, a obok Adamskiego będziemy w siekierze widzieli Budzyńskiego.

Na ile Budzyński wyrasta z Adamskiego?

Na ile teksty, które filmuje Adamski, są tekstami Budzyńskiego?

Także ta relacja między Adamskim a Budzyńskim będzie mnie interesowała, ale teraz jesteśmy w siekierze, a siekierę firmuje Adamski.

Adamski zaczyna od tego, co różni siekierę od reszty.

Adamski komentował, to co się teraz dzieje i działo się zawsze jest niewarte kompletnie niczego.

I Adamski z tej możliwości skorzystał, co nie zmienia faktu, że po tym wywiadzie czuł się zmanipulowany przez dziennikarkę.

I potem są uwagi na temat tego, że ten wywiad brzmiał inaczej, a zostało wszystko pozmieniane i z tym, w jaki sposób prezentowana była siekiera w polityce, sam Adamski się nie zgadzał.

Dla mnie uderzające jest to, co jest podejściem Adamskiego, podejściem Adamskiego i Budzyńskiego, albo szerzej właśnie podejściem siekiery do tekstów.

Ja bym się upierał przy tym, że Budzyński musiał na dużą skalę brać udział w konstruowaniu tekstów Adamskiego, wpływać na kształt tych tekstów, ze względu na to, że to, co proponowała siekiera w późniejszym czasie, nie chodzi tylko o nową Aleksandrię, ale chodzi też o późniejsze płyty siekiery,

To mogą być dalej teksty Adamskiego.

Nie chciałbym tych tekstów Adamskiego, Adamskiemu odbierać autorstwa tekstów pierwszej siekiery, ale najwyraźniej ta współpraca była w tym momencie znacząca.

Współpraca Adamski-Budzyński.

I może tutaj najbardziej Adamski narzekał na ten wywiad cytowany przez Księżyka w polityce, ze względu na to, że widział w jaki sposób jego słowa oderwane od osoby przestają cokolwiek oznaczać.

Siekiera rozumiana jako Adamski i Budzyński pojawia się i znika w 1984 roku.

Jest jedynym autoryzowanym przez Adamskiego materiałem punkowej edycji Siekiery.

Spośród nowych numerów wybija się siekiera z kapitalnym, chłodnym, motorycznym intro o zabójczej ekspresji napędzanej nośnym refrenem, który sprowadza się do tytułu skandowanego melodyjnie na dwa głosy Budzyńskiego i Adamskiego.

I teraz mamy kawałek tekstu z utworu Siekiera, wykonywanego przez Adamskiego i Budzyńskiego, tekstu, który nagrany został kilka tygodni przed decyzją Budzyńskiego o przerwaniu uczestnictwa w Siekierze.

Pierwotność i transowość, motywy, do których odwoływał się Adamski w nowofalowej fazie siekiery, dają tu o sobie znać.

Dwa lata później komentował swoje stanowisko Adamski, czy tłumaczył swoje stanowisko Adamski.

Tomasz Adamski w wywiadzie dla Nonstopu z 1986 roku.

Adamski, ten wielki chłop, paradoksalnie wcale nie musiał kombinować, miał problemy ze zdrowiem.

Tylko te relacje, o których wspominałem, czyli Adamski-Budzyński.

Co próbuje zrobić Adamski?

Skoro Adamski jednak chce, aby siekiera istniała, siekiera bez Budzyńskiego, no to będzie tłumaczył istnienie siekiery i tłumaczył też to, co pojawia się, powiedzmy, w otoczeniu siekiery, światopoglądzie, znowu właśnie w tym kręgu takim kulturowym, w którym porusza się ten zespół.

Anarchia jest jak pogański taniec, dziki, wyzwolony, pierwotny, będący jednocześnie początkiem czegoś wielkiego, przemyślanego i służącego człowiekowi, mówił Adamski.

Wobec tego tutaj Adamski pisze o tym, że siekiera nie musi tkwić w tym, co pankowe.

Wobec tego Adamski proponuje inne wyjście, rezygnację z tego, co jest tą deklaracją nieobecności, nieprzystawalności, obcości języka wobec człowieka.

Dalej w tym samym wywiadzie Adamski dodawał, trochę się podłamałem prymitywizmem i pospolitą głupotą niektórych naszych fanów.

Tomasz Adamski dla Non Stopu, jedno z czasopism, w wywiadzie z okazji premiery albumu.

Czyli Adamski decyduje się na to, aby...

Czyli widać, w jaki sposób Adamski nie kontynuuje pomysłu obnażania języka, słabości języka i zrozumienia tego, na ile język, będąc ludzkim, jest językiem obciążonym z definicji, brakiem przystawalności do świata i brakiem możliwości porozumienia.

Adamski odwraca się od tego i mówi, wbrew temu komunikacja powinna występować.

To Adamski.

Adamskiego odkładam, uznając oczywiście...