Mentionsy

Wedle Tukidydesa ich żądania szły znacznie dalej.

To właśnie między długimi murami gnieździło się wielu spośród uchodźców i wedle Tukidydesa, to właśnie tutaj, w 430 roku p.n.e., po raz pierwszy dała o sobie znać zaraza.

Objawy zarazy opisał jej naoczny świadek, Tukidydes, który sam na nią zachorował, ale przeżył.

Tukidydes widział w nim wybitnego męża stanu, nieprzekupnego, rozsądnego i skłonnego do podejmowania trudnych oraz niepopularnych decyzji, które nieraz ściągały mu na głowę gniew rodaków.

Zdanie Tukidydesa jako naocznego świadka tamtych wydarzeń, a do tego historyka znacznie wyższych lotów niż Diodor, zazwyczaj traktowane jest poważniej.

Tukidydes podkreślał w swojej monografii, że nawet będąc lekko po trzydziestce, Alcibiades miał problem ze zdobyciem sobie uwagi posłów z Lacedemonu, którzy naturalnie kierowali się w stronę starszych i bardziej doświadczonych polityków.

Wojna Peloponeska, jak pisał później Tukidydes, miała stać się konfliktem wyjątkowym.

na moment przecięły się linie życia Spartanina Brazydasa i Ateńczyka Tukidydesa.

Idący mu z odsieczą z wyspy Tazos, strateg Tukidydes nie zdążył w porę, za co zapłacił olbrzymią cenę.

Powiedzieć, że Tukidydes nie darzył tego radykalnego, demokratycznego demagoga sympatią, to jak nic nie powiedzieć.

Opinia Tukidydesa może być jednak do pewnego stopnia skażona jego własnymi przekonaniami.

Tłumacząc to prościej, Tukidydes był skłonny do ograniczenia praw obywatelskich najbiedniejszych.

Tukidydes pisał, że zmarłego pochowano przy wejściu na rynek miasta, które w dowód uznania dla dzielnego, choć nieco lekko myślnego Spartanina ogłosiło go swoim założycielem, zupełnie ignorując dotychczasową historię osady, założonej przez Ateńczyka Hagnona.

Jednoczesna śmierć Kleona i Brazydasa pod Amfipolis, zdaniem Tukidydesa, usunęła dwie najpoważniejsze przeszkody do zawarcia pokoju.