Mentionsy

Wysłannik króla Archidamosa na próżno starał się rozmawiać z Ateńczykami, szukając szansy na pokój tak pożądany przez jego króla, choć już niekoniecznie przez rodaków.

Spartański król Archidamos II był już człowiekiem wiekowym, który niejedną kampanię wojenną w swoim życiu widział.

Archidamos był niechętny wojnie, ale nie mógłby zachować twarzy, nie poddając pomysłu wejścia do niej pod głosowanie.

Przeciwnikiem był Archidamos, który starał się przekonać rodaków do swoich racji i zachowania powściągliwości.

Stenelaidas, występując na zgromadzeniu Spartiatów, mógł sobie pozwolić na dosadny język i otwartą krytykę postawy Archidamosa, nie obawiając się o życie, zdrowie czy majątek.

Wezwanie Efora padło na dość podatny grunt, ale nie zyskało pełnej przewagi nad stronnikami Archidamosa.

Archidamos, nie mogąc odwieźć rodaków od starcia zbrojnego z Atenami, zaczął ich jednak nakłaniać do działania bez pośpiechu, za to wedle planu.

Archidamos szacował jednak, że lacedemończycy i ich sprzymierzeńcy mogliby wystawić z czasem nawet pół tysiąca trójrzędowców, gdyby tylko mieli czas i możliwość zebrania funduszy oraz spokojnej rozbudowy floty.

Archidamos zgromadził wielkie wojsko Symmachii na Istmie Koryńskim, a po jakimś czasie, wobec braku postępów w negocjacjach, niezbyt energicznie wkroczył do Attyki.

Spartanie podejrzewali Archidamosa o celową zwłokę, znając jego niechęć wobec ewentualnej wojny.

Archidamos miał nawet biadać, że przekaże ją w spadku swoim dzieciom.

Archidamos wkroczył do Attyki, a jego wojska natychmiast rozpoczęły wprowadzanie w życie typowej dla ówczesnej helleńskiej sztuki wojennej taktyki – dewastacji.

Archidamos nie doczekał się ani ateńskiej delegacji z białą flagą, ani armii przeciwnika gotowej do zwarcia się z nim w boju.

Ateny w momencie inwazji Archidamosa mogły wystawić około 30 tysięcy zbrojnych, z czego połowę stanowili hoplici, a resztę wartownicy i lżej uzbrojeni, zwłaszcza metojkowie.

Tak, by z jednej strony pomścić straty w ojczyźnie, a z drugiej odciągnąć Archidamosa od Attyki.

Te krótkie najazdy Archidamosa nie mogły być też aż tak niszczycielskie, jak czasem starają się nam wmówić źródła.

Już na samym początku najazdu Archidamosa, Perykles, który był przyjacielem spartańskiego króla, przewidział, że przeciwnik może oszczędzać jego majątki ziemskie.

Ewentualnie Archidamos mógłby dać wyraz swojej przyjaźni.

Krótkotrwały najazd Archidamosa był dla Aten ostrzeżeniem, ale nie zachwiał fundamentów, na jakich stało ich bogactwo i siła.

Bo co z tego, że Archidamos najeżdżał ją co roku na czele armii i wycinał te wszystkie drzewa oliwne czy winorośle, skoro Ateńczycy i tak byli w stanie uzupełniać zapasy morzem?

Podjęto jeszcze negocjacje, w trakcie których król Archidamos honorowo zasugerował platejczykom poddanie się i przejście na stronę Symmachila Cedemońskiej.

Archidamos, po krótkim namyśle, zasugerował inne rozwiązanie sytuacji.

Archidamos zaklinał się, że zwróci im tyle samo ziemi, drzew i dobytku, ile wcześniej pozostawiał.