Mentionsy

Dlatego też, gdy na zgromadzeniu lacedemończyków zaczęto głosować nad projektem zbrojnej odpowiedzi na ekspansywną politykę Ateńczyków, król chłodził rozgrzane nastroje.

Prawdziwe i urojone, jak ich doznali od ateńczyków.

Stenelaidas zgromił bierną postawę wykazywaną do tej pory wobec Ateńczyków.

Uchwalcie więc, lacedemończycy, zgodnie z honorem Sparty, wojnę i nie dopuśćcie do wzrostu Ateńczyków.

wojna peloponeska rozgrywała się według scenariusza, w którym równocześnie przebiegał spartański najazd lądowy i grabież Attyki oraz morskie wyprawy Ateńczyków na Peloponnes.

Cios, jakim była zaraza i utrata dużej części populacji, skłonił ateńczyków do rozważenia pomysłu zawieszenia broni ze Spartanami.

Potidaja wpadła w ręce Aten, ale sposób w jaki strategowie potraktowali jej obrońców wzburzył Ateńczyków.

Kolejni strategowie nie zamierzali ryzykować gniewu ludu i zawsze pytali o radę ogół ateńczyków.

Kolejny okręt wyruszył pośpiesznie w drogę, wioząc łagodniejszą uchwałę ateńczyków.

Ich rodziny stały się zakładnikami w rękach Ateńczyków.

Każdy z 200 platejczyków i 25 ateńczyków odpowiedział przecząco na to absurdalne w tych okolicznościach pytanie.

Już wkrótce uciekinierzy ze spartańskich plantacji i gospodarstw zaczęli coraz tłumniej pojawiać się w obozie ateńczyków, którzy bardzo chętnie ich dozbrajali.

Wśród Spartiatów atakujących ateńskie posterunki był młody oficer Brazydas, który wcześniej wsławił się brawurowym atakiem na Ateńczyków oblegających peloponeskie Metone podczas jednego z korsarskich najazdów na Pelopones.

Sanktuarium Boga stało się wkrótce dla Ateńczyków bazą wypadową i prowizoryczną cytadelą, którą zaczęli fortyfikować, niespecjalnie się przy tym przejmując oburzeniem Beotów.

Tespianie mówili podobnie do Ateńczyków.

Gdy Pagondas na czele swojej głębokiej formacji zmiatał lewe skrzydło Ateńczyków, ich prawe, zwycięskie skrzydło właśnie biło się samo ze sobą.

W odpowiednim momencie kilkuset jeźdźców spadło na plecy walczących ze sobą Ateńczyków, wywołując absolutną panikę.

W starciu pod Deleon poległo tysiąc ateńczyków.

Triumf Pagondasa pod Delion zachwiał zdobytą na plażach Sfakterii pewnością siebie Ateńczyków.

Delion zaś miał podobny wpływ na postrzegania Ateńczyków, którym ponownie powinęła się noga.

Chwilę potem, gdy ci już wybiegli, skupiając na sobie całą uwagę nieco zaskoczonych ateńczyków, on sam przeprowadził podobne uderzenie na flankę maszerującej kolumny Kleona.

Tego dnia Spartanie i ich sojusznicy roznieśli znacznie większą armię Kleona, który zginął razem z sześcioma setkami ateńczyków w bezładnej Rombaninie.