Mentionsy

Kostrzyn i Głogów poddadzą się dopiero w 1814 roku, do końca konfliktu skutecznie wiążąc pod swoimi murami pewne siły aliantów.

145 tysiącom wojsk francuskich przeciwstawiło się nieco mniej niż 100 tysięcy prusko-rosyjskich aliantów.

Oficjalne i zapewne nieco zaniżone straty aliantów miały nie przekraczać 12 tysięcy, nie uwzględniając dezerterów i zaginionych.

Wzmocniony nadchodzącymi z wszystkich stron posiłkami Napoleon był w stanie 21 maja pod koniec dwudniowej bitwy zebrać pod Baucen ponad 180 tysięcy żołnierzy, których przeciwstawił niecałym 100 tysiącom pruskich i rosyjskich aliantów.

Do końca roku 1813 Londyn zasili wysiłek aliantów astronomiczną sumą 11 milionów 300 tysięcy funtów szterlingów.

Siły aliantów uzupełniała operująca na terenie Księstwa Warszawskiego 60-tysięczna rosyjska Armia Polski Leontija Beniksena, ciągnąca do Saksonii na największą bitwę w dotychczasowych dziejach kontynentu.

Około 450 tysięcy aliantów zmierzało przeciwko 350 tysiącom Francuzów i ich sojuszników, głównie niemieckich.

Drezdeńskiej fortecy bronił dwudziestotysięczny garnizon generała Sansyra, który nie byłby w stanie dłużej stawić czoła niemal dwustutysięcznej armii aliantów.

Być może wtedy w kierunku aliantów poleciała kula, która omalnie trafiła cara Aleksandra.

Pierwszego dnia walk Francuzi stracili 25 tysięcy ludzi wobec 30 tysięcy ofiar po stronie aliantów.

Rozbicie aliantów na południe od Lipska pozwoliłoby mu zwrócić się już spokojniej przeciwko nadciągającym od północy i wschodu wojskom Blüchera, Beniksena i Bernadotta.

Napoleon ciągle liczył na wybuch wielkiego konfliktu wśród aliantów, opierając się na doniesieniach wywiadu, ciągle szepczącego o tym, jak np.

Obie strony straciły tego dnia po 25 tysięcy żołnierzy, co wobec niemal dwukrotnej przewagi liczebnej aliantów zwiastowało Napoleonowi katastrofę.

Kluczowy dla wycofujących się był most na Elsterze, którego należało bronić za wszelką cenę do momentu przeprawy całej armii, a następnie wysadzić w powietrze, aby opóźnić pościg aliantów.

Gdyby nie to zdarzenie, bitwę można było rozpatrywać jako dotkliwą porażkę Napoleona, który poniósł nieco mniejsze straty od aliantów i wydawało się, że zdołał umknąć z niemal całą armią.

W listopadzie końca dobiegła aktywna faza kampanii roku 1813 albo wojny o wyzwolenie Niemiec, jak chciałaby tego propaganda aliantów.

W tym samym czasie, 11 stycznia 1814 roku, na stronę aliantów przeszedł nieoczekiwanie król Neapolu, Joachim Murat.

Żaden z aliantów nie zamierzał dokonać na przykład kompletnego rozbioru cesarstwa.