Mentionsy

Jean-Baptiste Bernadotte poślubił niejaką Désirée Cléry, która jako młoda dziewczyna była przez dwa lata zarańczona z Napoleonem Bonaparte.

21 czerwca pod Wittorią, niedaleko Pirenejów, w dalekiej Hiszpanii, Markis Wellington rozbił francuską armię, na czele której stał Józef Bonaparte, starszy brat Napoleona.

Ostatnią przegnał z Toulonu młody generał Bonaparte.

Bonaparte tymczasem w swoim 50.

Bonaparte z początku nie uwierzył w rewelację o zdradzie Miura, podkreślając, że przecież człowiek, któremu dał żonę i własną siostrę, nie mógłby posunąć się tak daleko.

Napoleon słusznie kalkulował, że w przeciwieństwie do starych rodów Europy, tych wszystkich Habsburgów, Romanowów czy Hohenzollernów, rodzina Bonaparte nie ma za sobą długiej tradycji władzy i trzyma się na tronach tylko dzięki ciągłym zwycięstwom.

Bonaparte widział ekscesy rewolucjonistów na własne oczy i szczerze gardził radykałami, zwłaszcza jakowinami.

Pomogło mu w niej lekceważące podejście koalicjantów przekonanych, że Bonaparte był już skończony.

Podczas tej krótkiej kampanii Bonaparte mógł pokazać wszystkie swoje talenty, tak jak robił to dwie dekady wcześniej w Italii, ponieważ armie, którymi dowodził, były niewielkie, a on sam był w stanie kontrolować bezpośredni przebieg każdej bitwy w drobnych szczegółach.

Bonaparte oczywiście nie zadowalał się sukcesem zbyt długo.

Dzień Świętego Walentego Bonaparte na czele 25-tysięcznej armii spędził z samym blysierem, którego zdołał zaskoczyć pod Wauxchamp.

Błyskotliwe zwycięstwo pod Voschom zakończyło tydzień, w którym Bonaparte odniósł cztery następujące po sobie zwycięstwa, tracąc jedynie cztery tysiące ludzi, podczas gdy siły przeciwników stopniały o dwadzieścia tysięcy.

Bonaparte zdołał pobić Blesiera w polu, ale musiał przyznać, że niedoceniany przez niego do tej pory stary Feldmarszałek jest w stanie zaskakująco szybko podnosić się po każdej porażce i wracać na czele odbudowanych sił.

Familia Napoleona Bonaparte, za wyjątkiem jego młodszego brata Lucjana, była w większości plejadą zarozumiałych miernot, zawdzięczających wszystko geniuszowi brata, który zresztą traktował ich jedynie jako pionki w swojej wielkiej grze.

Kolejne tygodnie poświęcono na zakulisowe rozmowy, w trakcie których Bonaparte domagał się pokoju z zachowaniem naturalnych granic Francji, a więc tych, które oferowano mu parę miesięcy wcześniej, a które odrzucił.

Bonaparte długo się opierał, odwołując do bojowych nastrojów w armii, ale wobec zdecydowanego sprzeciwu marszałków z nejem na czele ustąpił.

Maria Ludwika i jego syn mieli otrzymać księstwo Parmy, a pozostali członkowie rodziny Bonaparte dożywotnie pensje w zamian za utracone trony i tytuły.