Mentionsy

Przez dłuższy czas wydawało się, że Amerykanie popierają księcia Reza Pahlaviego, syna obolonego szacha.

Nienawidź do szacha była powszechna ze względu na brutalność jego reżimu, aczkolwiek kudy mu do ajatollahów.

We wszystkich protestach przeciwko Szachowi wojsko zabiło trochę ponad 10 tysięcy ludzi, co jak się wydaje być tylko częścią tych, którzy zostali zabici teraz, podczas ostatnich protestów w Iranie.

No ale nienawiść do Szacha jednoczyła wszystkich Irańczyków i jedyną postacią, która się wyłoniła jako możliwy przywódca jednoczący wszystkich był właśnie Ayatollah Khomeini.

Ta jedność narodowa wokół niego była wyrazem wspólnej wrogości do Szacha.

Te demonstracje w Iranie, żeśmy widzieli, gdzie ludzie powiewali sztandarami irańskimi z czasów Szacha, z tym godłem, ze lwem, ze wschodącym słońcem, mogą być wyrazem czegoś podobnego, nierzeczywistego poparcia dla Szacha, ile jakiś symbol jest potrzebny, kogo innego mamy.

Nie wiemy oczywiście, jaki byłby Iran, gdyby Szach powrócił, ale wiemy jedno.

Szach jest perskim nacjonalistą.

Mieli natomiast ambicje zarządzania własnymi sprawami i zdrową nieufność wobec rządów Szacha, który ich prześladował, ale Khomeini przejął te prześladowania.

To, co odróżnia tę sytuację od sytuacji rewolucyjnej podczas upadku szacha, to to, że kiedy padał szach, istniały alternatywne elity, mianowicie cały Kler, całkowicie zmarginalizowany przez szacha.

To nie znaczy, że Kler miał jakieś szczególne kompetencje, żeby rządzić, ale był warstwą społeczną, na której przeciwnicy szacha mogli się oprzeć.