Mentionsy

Decyzja ta rozsierdziła oglądającego mecz w telewizji Pablo Escobara i sprowadziła na arbitra jego gniew.

Toczący wojnę z całym światem Pablo Escobar mógł odhaczyć kolejną pozycję na długiej liście ludzi, którzy z jakiś powodów zaleźli mu za skórę i podpisali na siebie wyrok.

Kiedy klub Pablo Escobara Atletico Nacional Medellin po zdobyciu upragnionego Copa Libertadores stanu w szranki z Wielkim Milanem o tytuł najlepszej drużyny świata był dosłownie o krok od sprawienia wielkiej sensacji, ulegając stworzonemu przez Silvio Berlusconiego potworowi dopiero w dogrywce.

Przypomnijmy, że Pablo Escobar Gaviria rozpoczynał najpierw przestępczą, a później polityczną karierę od przemożnego pragnienia objęcia w przyszłości funkcji prezydenta.

Pablo Escobar, jak możemy się bowiem domyślać, niczego nie pozostawiał przypadkowi.

Czy Pablo Escobar, relaksujący się chwilową pauzą w toczonej z całym światem wojnie i osobiście dopingujący swych piłkarzy z trybun wypełnionego do ostatniego miejsca stadionu w Bogocie, gotów był pogodzić się z ewentualnym niepowodzeniem?

Zapewne w tej euforycznej chwili i sam Pablo Escobar pozwolił sobie na łzy szczęścia.

Póki co jednak kolumbijski futbol piął się ku górze, a Pablo Escobar uważał swych piłkarzy za przyjaciół.

Więc jeśli ktoś przywiązuje wagę do symboli, przyjmijmy, że epoka narkofutbolu ostatecznie dobiegła końca 5,5 roku po tym, jak Pablo Escobar wyzionął ducha na dachu jednego z medyińskich budynków, zastrzelony podczas próby ucieczki.