Mentionsy

książki pułkownika Zbigniewa Załuskiego, Siedem polskich grzechów głównych, czyli książki, która jest takim popularnonaukowym w zamyśle, przedstawieniem historii polskich, przede wszystkim powstań narodowych.

pułkownik Zbigniew Załuski gdzieś tam bliski Moczarowi pisze taką książkę.

Ogromne znaczenie miała dyskusja wokół książki Załuskiego przez pana...

Zbigniew Załuski był już wtedy, czyli w roku 1962 dość znanym publicystą wojskowym.

I z jednej strony partyzanci podpisywali się w pełni pod tym programem patriotycznym i historycznym Załuskiego, a z drugiej strony musiało im się bardzo podobać.

to co Załuski pisał o ludziach, których uważa za swoich przeciwników.

Bo ta książka Załuskiego jest z jednej strony apologią walki o niepodległość, a z drugiej strony jest wielkim pamfletem, filipiką przeciwko tym wszystkim, których on określa mianem kosmopolitów.

Tych, którzy według Załuskiego i według partyzantów, jak się wkrótce okaże, no właśnie deprecjonują polską tradycję narodową, którzy mają wątpliwości co do...

I gdy wybucha dyskusja wokół książki Załuskiego, no to ludzie związani z Moczarę, publicyści są w forpoczcie tych, którzy bronią Załuskiego i

atakują tych, których krytykuje Załuski.

Ci, którzy krytykują Załuskiego, to są staliniści.

Oskarża się tych, którzy ośmielają się nie zgadzać z Załuskim albo tylko po prostu Załuski ich krytykuje.

Jak się będzie atakowało w prasie tych tak zwanych kosmopolitów, w 1968 roku się jeszcze będzie sugerowało, że nie mają oni polskiego pochodzenia, tylko żydowskie, to to się będzie przypominało dyskusję właśnie czy wokół książki Załuskiego, czy wokół popiołów Wajdy.

Znaczy, trzeba zacząć od tego, że Lotną krytykował sam Załuski w swojej książce i jakby właśnie argumentował, że nigdy polscy kawalerzyści w rzeczywistości nie szarżowali na niemieckie czołgi, ale jest na przykład pod Egidą Zbawidą ufundowano pomnik w miejscu właśnie szarży pod Krajantami.

jakby wczuć się w myślenie, w emocje ludzi w latach 60-tych, tych którzy pamiętali zohydzanie polskich żołnierzy przez nazistowską propagandę, przez stalinowską propagandę, żeby zrozumieć, że wielu tych ludzi mogło sympatyzować czy z Załuskim, czy potem z Bowilem, z Moczarem.

Te wysokie nakłady książki Załuskiego, one nie były sztucznie kreowane, tylko były odpowiedzialne na pewien realny popyt, jak rozumiem.

Ona jest takim błyskotliwym esejem i jest to w pewnym sensie majstersztyk, bo tradycję komunistyczną udało się Załuskiem pogodzić z najlepszymi tradycjami.

Oczywiście to była historia zafałszowana, bo to, co pisał Załuski o okresie II wojny światowej, nie miało związku większego z prawdą.

Polski Grzecha Główne Załuskiego.

To była aluzja oczywiście, to nie było wprost powiedziane, ale to chodziło o to Załuskiemu, że ta tzw.

Janusz Zabłocki, w latach 60-tych działacz katolicki, członek redakcji Więzi, działacz Klubu Inteligencji Katolickiej, był zafascynowany Moczarem, był całkowicie po stronie Załuskiego też w tej debacie i widział i w książce Załuskiego, i w działaniach Moczara i partyzantów, no właśnie drogę w kierunku unarodowienia komunizmu, otwarcia się na polską tradycję, oddania hołdu AK-owcom.

Choć też to jest bardzo ciekawe i pewnie dla wielu to będzie nowość czytelników, że w pewnym momencie, kiedy partyzanci zaczęli być już naprawdę istotną siłą w sferze publicznej, no to o ile książka Załuskiego była ostro krytykowana na łamach polityki,