Mentionsy

ze starzyn swat starzyński przywiózł trzech swoich synów i dwie tylko córki lecz wzrostem i pełną krwi pąsowej za cztery stanąć mogące a z siemiaszek przybyli jak trzy lwy trzej domunci tutejszej jadwigi stryjeczni

Czarne tożurki mieszały się tutaj z surdutami z białego płótna, obok szarych kurt i samodziałowych jaśniały ubrania z kanarkowej dymki, wśród ciemnych, długich kapot, które nosili najstarsi, a na kształt równo ociosanego krzaku zieleniał trawiasty surdut starzyńskiego.

Grubo brzucha postać folwarcznika, korozy i apoplektyczna cera Starzyńskiego stanowiły tu wyjątki.

Delikatne, bladawe, zgrabne siemaszczanki trzymając się pod ręce wsunęły się w grono wysokich i barczystych bohaterowiczówien, jaśmontówien, zaniewszczantek i starzyńskich.

Jedna ze starzyńskich i dwie zaniewszczanki od razu mówić zaczęły, że to już od tego zależeć będzie, czy mu się pierwsza dróżka upodoba, bo jeżeli nie upodoba się, to może zagryma się i o racji nie powie, a jeżeli już powie, to bardzo piękną, bo jego mówienie zupełnie jak woda biegnąca, takie płynne, a do tego i wierszami przyozdobiane.

Na trawiasty surdut swata starzyńskiego na żółtą twarz i wyfiokowaną głowę swani giecołdowej.

– Nie bójcie się, więcej Bóg ma niż rozdał – krzyczał Starzyński.

Naprzód państwo młodzi z asystą długo za obiadem przesiedzieli, bo u początków jego swat starzyński wdał się był w długą orację, co słów kilka, niby grzmotem, śmiechem przerywaną, a u końca apostoł wypowiadał bardzo budujące i nabożne modlitwy i upomnienia.

A z przeciwnej strony rozchichotany głos Starzyńskiej rzucił odpowiedź.

Z grzmotowym śmiechem wtrącił się Starzyński.