Mentionsy

Nazywasz się Magda i jeszcze nie wiesz, że to, czego doświadczasz, to nie twoja wina.

Czuję, że mogę mieć na imię Magda i że potrzebuję coś do tej Magdy powiedzieć, czyli do siebie też.

Zwłaszcza, że dochodzę teraz do kolejnej części, kiedy chcę zastanowić się z wami, co Magda może czuć na co dzień.

A jestem święcie przekonana, że Magda żyje z ogromnym wstydem.

No i w konsekwencji, jako że Magda jest mądra i podejmuje jakieś refleksje na temat swojego postępowania, to niestety karci siebie w myślach za to, że ogląda głupie seriale i pije wino zamiast wziąć je w garść i po prostu zmobilizować.

Tymczasem Magda nie widzi tego, że radzi sobie najlepiej jak potrafi, bo po pierwsze każdy jest inny, po drugie każdy ma inne zasoby i po trzecie każdy inaczej doświadcza skutków długotrwałego leczenia.

Magda porównuje się z innymi, patrząc na innych, zwłaszcza na to, co inni o sobie chcą prezentować.

I Magda na to patrzy i czuje, że ona tego nie ma.

Magda na ten moment nie ma zasobów do tego, żeby podołać wymogom regularnych ćwiczeń, czy rehabilitacji, czy przyjmowania leków.

I teraz, co Magda potrzebuje wiedzieć?

Magda potrzebuje przede wszystkim wiedzieć, że zmęczenie chorobą jest naturalną reakcją na długotrwały stres związany z trudnym leczeniem.

Magda nie ufa więc temu, że mogłaby podzielić się z lekarzem problemem z regularnym przyjmowaniem leków czy z wykonywaniem ćwiczeń, które jej zalecił.

Generalnie Magda sądzi, że musi, że powinna sama radzić sobie ze swoimi problemami.

Magda źródło swojego przygnębienia, swojej niechęci i swoich zaniedbań upatruje w sobie.

A wracając do bohaterki tej opowieści, Magda usłyszała kiedyś od koleżanki ze szpitalnej sali, że zmęczenie, znużenie i zniechęcenie do całego procesu leczenia jest po prostu normalne i trzeba to zaakceptować.

I Magda usłyszała w tym potwierdzenie dla siebie, że nie szukając wsparcia postępuje właściwie.

Sądzę, a wręcz jestem przekonana, że gdyby Magda przestała przypisywać sobie wyłączną odpowiedzialność za swój brak energii i motywacji, to nie bałaby się, że zrobią to inni, uznając ją za winną samą sobie.

A z lękiem przed tym, jak zostanie oceniona, Magda prawdopodobnie nie będzie w stanie zdecydować się na szukanie wsparcia.

Jeśli w czasie słuchania tego podcastu miałaś lub miałeś poczucie, że jakoś bardziej pasowałoby do ciebie jednak imię Magda, to dobrze, że już to wiesz, bo to znaczy, że jesteś na dobrej drodze do zmiany swojej sytuacji.