Mentionsy

Czekało nań przed bramą grum, ubrany wedle kanonów mody angielskiej, ale z dużą przesadą.

Andrea zaś, aby zrobić wrażenie wielkiego pana, wyjałał gruma, że nie zajechał po niego przed sam ganek, ale czekał przy bramie i naraził w ten sposób Andreę na przejście piechotą aż 30 kroków.

Grum przyjął tę burzę z pokorą i, aby wstrzymać niecierpliwiącego się konia, który już grzebał w ziemi kopytem, ujął jedną ręką wędzidło, a drugą podał Andrei lejce.

— Nie wolno żebrać wieczorem — zawołał grum i uczynił ruch, jakby chciał gwałtownie odpędzić natręta.

— Ja nie żebrzę, mój śliczny chłopaczku — rzekł nieznajomy, uśmiechając się tak ironicznie i tak złowróżbnie zarazem, że grum natychmiast się cofnął.

Słysząc to imię, młodzieniec zreflektował się, gdyż podszedł do gruma i rzekł doń.

Zdziwiony grum odszedł.

Aż tu nagle widzę, jak przejeżdżasz przez rogatkę Bon Homme, z Tilbury, z grumem, w ubranku jak spod igły.

Nie nająłeś tego gruma, ani tego powozu, ani tych ubranek?

Włożył cylinder Andrei i obszerną opończę, którą w powozie zostawił Grum, po czym przybrał obrażoną minę jak lokaj z dobrego domu, kiedy pan sam powozi.