Mentionsy

Pan Danglar na nic nie zwracał uwagi, zajęty nadzwyczaj ciekawą rozmową na tematy biznesowe z panem Cavalcantim.

Danglard, tymczasem coraz bardziej zachwycony panem Cavalcantim, zaprosił go do swego powozu.

Andrea Cavalcanti zaś wsiadł do swego Tilbury.

Po obiedzie obu panów Cavalcanti zagarnął dla siebie pan Danglar.

Zmierzywszy szybkim spojrzeniem sztywnego majora i nieco nieśmiałego syna, wspomniawszy, że są oni gośćmi Hrabiego, wpadł na myśl, że stary Cavalcanti to jakiś nabab, który przybył do Paryża, aby doszlifować edukacji jedynaka w wielkim świecie.

Jedna rzecz wzmogła szczególnie szacunek, a chciałoby się wręcz rzec uwielbienie, jakie Danglar odczuwał dla pana Cavalcantiego.

Danglar wniósł z tego, że tego rodzaju zbytek na stole był czymś zwyczajnym dla tego znakomitego potomka rodu Cavalcantich, który zapewne jadał w swojej lukce pstrągi ze Szwajcarii i langusty z Bretanii, sprowadzane w taki sam sposób jak lampredy i sterlety hrabiego.

Przyjął wtedy z widocznym zadowoleniem takie oto oświadczenie pana Cavalcantiego.

Cavalcanti odparł, że Andrea już od dawna prowadzi niezależne kawalerskie życie, a więc posiada również własne konie i powozy, a skoro nie przyjechali tu razem, nie widział powodu, dlaczego nie mieliby odjechać osobno.

Jakże się zowie Major Cavalcanti.

Pan major Cavalcanti może nawet i jest parem, ale niestety obalili dziedziczne parostwo.