Mentionsy

Pani de Villefort objawiła chęć powrotu do Paryża, na co nie odważyła się do tej pory pani Danglars, choć widać było wyraźnie, że źle się czuje.

Zaproponował pani Danglar miejsce w swoim landzie, aby przyjaciółka mogła się nią zaopiekować.

Pan Danglar na nic nie zwracał uwagi, zajęty nadzwyczaj ciekawą rozmową na tematy biznesowe z panem Cavalcantim.

Oflakonik spostrzegł jednocześnie, że pan de Vilfort podszedł do pani Danglare, a wyciągając wnioski z sytuacji domyślił się, czego od niej chciał prokurator, choć szeptał tak cicho, że zaledwie słyszała to sama pani Danglare.

Danglard, tymczasem coraz bardziej zachwycony panem Cavalcantim, zaprosił go do swego powozu.

Po obiedzie obu panów Cavalcanti zagarnął dla siebie pan Danglar.

A oni, uprzedzeni, że mają otwarty kredyt właśnie u Danglarsa, pierwszy na jednorazową wypłatę 48 tysięcy franków, drugi na pensję roczną w wysokości 50 tysięcy, zachowywali się wobec bankiera czarująco, a nawet tak uniżenie, że niewiele brakowało, a uścisnęliby, dając upust wdzięczności, dłoń jego lokajom.

Jedna rzecz wzmogła szczególnie szacunek, a chciałoby się wręcz rzec uwielbienie, jakie Danglar odczuwał dla pana Cavalcantiego.

Danglar wniósł z tego, że tego rodzaju zbytek na stole był czymś zwyczajnym dla tego znakomitego potomka rodu Cavalcantich, który zapewne jadał w swojej lukce pstrągi ze Szwajcarii i langusty z Bretanii, sprowadzane w taki sam sposób jak lampredy i sterlety hrabiego.

— Pańska wizyta sprawi mi wielką radość — odpowiedział Danglar.

Młodzieniec odwrócił się, myśląc, że to Danglar albo Monte Christo, zapomnieli mu czegoś powiedzieć i zatrzymali go w ostatniej chwili.