Mentionsy

Luigi Wampa napada na nas, a tymczasem to my bierzemy go w niewolę.

A pan, oceniłeś dostatecznie moje pokojowe nastawienie, powiedzże nam pan, kto to taki ten Luigi Wampa?

Jeszcze jako dziecko wampa wykazywał dziwny charakter.

Wieczorem, gdy stado znalazło się w oborze, Wampa pobiegł do palestryńskiego ślusarza, wyklepał sobie u niego duży gwóźdź, zaokrąglił go i wypolerował, tak że otrzymał coś na kształt starożytnego rylca.

Wampa miał już lat 12, Tereska 11, a tymczasem rozwijały się już ich wrodzone skłonności.

W codziennych rozmowach, marzeniach i tęsknotach Wampa widział się zawsze jako kapitan okrętu, generał armii albo gubernator prowincji.

Tego też tylko pragnął wampa.

Ale dla takiego rzeźbiarza jak wampa nie mogło to stanowić przeszkody.

Od tej chwili wampa poświęcił cały swój wolny czas na ćwiczenie się w strzelaniu.

Wydarzenia te sprawiły, że wampa zaczął się cieszyć w okolicy pewną sławą.

Chociaż Teresa uchodziła w oczach jeszcze większej liczby ludzi za jedną z najładniejszych dziewcząt sabińskich, nikt jednak nie odważył się szepnąć jej nawet słówka o miłości, bo wszyscy wiedzieli, że kocha ją wampa.

Teresa miała lat 16, Wampa zaś 17.

Dziewczyna drżała z lęku, słuchając tych straszliwych historii, ale wampa z uśmiechem ją uspokajał, potrząsając fuzją, a jeżeli to nie oddalało od dziewczyny obaw, pokazywał jej bujającego się o sto kroków na jakiejś uschłej gałęzi kruka.

Młodzi postanowili, że pobiorą się, skoro tylko wampa skończy lat 20, a Teresa 19.

Nie mówiąc ni słowa, wampa podbiegł co prędzej do głazu maskującego otwór do groty im tylko znanej, odwalił go, wskazał Zbiegowi, aby się tam schronił, zawalił za nim kamień i siadł obok Teresy.

Wampa i Teresa nie widzieli nikogo.

– zawołali wampa i Teresa, nie panując nad sobą.

Prawda, że szkoda, ale nie widzieliśmy go, odrzekł wampa.

Wampa podszedł do kamienia, odwalił go i Cucumetto wyszedł z groty.

Przez szpary u wejścia dojrzał, jak Wampa i Teresa rozmawiali z karabinierami.

Wampa na widok złota dumnie podniósł czoło, ale oczy Teresy zabłysły, gdy pomyślała, ile mogłaby za tyle pieniędzy kupić klejnotów i pięknych sukni.

Miał rację, powiedział wampa.

Wampa włożył niedbale dwa cekiny do kieszeni i poszedł wolno tam, skąd przyszedł.

Wampa ocenił odległość.

Wampa podskoczył szybko do Teresy, bo zaledwie dziesięć kroków od konającego upadła ponownie.

Wampa podszedł do trupa i poznał Cucumetta.

Od tej chwili śledził ją ciągle, a upatrzywszy chwilę, gdy Wampa zostawił ją samą, by wskazać drogę podróżnemu, porwał ją i już sądził, że jest jego własnością, gdy kula Wampy przeszyła mu serce.

Wampa patrzył przez chwilę na trupa, nie okazując najmniejszej emocji.

Po chwili Wampa odwrócił się do kochanki.

Wampa podniósł ciało kukumetta i zawlógł do groty.

Po kwadransie Wampa wyszedł z groty.

Wampa podobny był teraz do postaci z obrazów Leopolda Roberta albo Sznetza.

Nie potrzebujemy mówić, że wampa znał doskonale wszystkie górskie szlaki.

Wampas kierował się w tę dziwaczną drogę, która, ściśnięta między dwoma ścianami i pomroczniała od cieni sosen, przypominałaby, gdyby nie to niełatwe zajście, ową ścieżkę nad jeziorem Averno, którą opisuje Wirgiliusz.

— No, no, spokojnie — zawołał Wampa, machnąwszy z pogarną ręką, gdy tymczasem Teresa, nie ukrywając już strachu, przytuliła się do niego.

— Luigi Wampa, pasterz z majątku hrabiego San Feliz.

Wampa uśmiechnął się pogardliwie na tę przezorność bandyty, przeszedł z Teresą naprzód i ruszył dalej tym samym, jak dotąd, śmiałym i spokojnym krokiem.

– Chcę wam powiedzieć, że znudziło mnie rzemiosło pasterza – rzekł wampa.

W godzinę później wampa został obrany hersztem na miejsce Cucumetta.

— Wampa nigdy nie istniał.

Mówisz pan, że wampa wykonuje swoje rzemiosło w okolicach Rzymu?