Mentionsy

Wkrótce Cucumetto stanął w centrum uwagi.

Właśnie tego wieczoru Cucumetto posłał Carliniego do sąsiedniej wioski i Carlini nie mógł przyjść na schadzkę, a Cucumetto znalazł się przypadkiem, jak mówił, w pobliżu ruin i uprowadził dziewczynę.

Cucumetto wydał się ule z prośbą przyjaciela i polecił mu znaleźć jakiego wieśniaka, którego można by wysłać w tym celu jako do ojca Ritty.

Na widok Carliniego Cucumetto zerwał się trzymając w każdej ręce pistolet.

— Ale nie przejmuj się — dodał Cucumetto ze śmiechem.

— rzekł Cucumetto, ruszając w stronę towarzyszy.

Cucumetto oddalił się, nie spuszczając jednak z oka Carliniego, bo lękał się, że może na niego napaść z tyłu.

Przez chwilę Cucumetto myślał, że Carlini porwie dziewczynę na ręce i ucieknie.

– Aha – rzekł Cucumetto – teraz rozumiem, czemu Carlini pozostał w tyle.

Cucumetto porozstawiał jak zwykle czaty i bandyci, pootulani w płaszcze, pokładli się przy ognisku.

Wreszcie Cucumetto zatrzymał się, wyciągnął rękę i pokazał staremu dwie postaci u stóp drzewa.

Na godzinę przed wschodem słońca Cucumetto pobudził swoich i dał hasło do wymarszu.

Zdziwienie ustąpiło, gdy jeden z bandytów zdradził jednemu z towarzyszy, że kiedy Carlini padł, Cucumetto stał 10 kroków za nim.

Kiedy bowiem bandyci opuszczali o świcie las Frosinoniski, Cucumetto poszedł, kryjąc się w mroku za Carlinim, podsłuchał przysięgę, a jako człowiek ostrożny podjął zawczasu środki zaradcze.

Wampa podszedł do kamienia, odwalił go i Cucumetto wyszedł z groty.

Upłynęło jednak wiele dni, a Cucumetto nie dawał o sobie znać i słuch o nim zaginął.

W dniu, gdy młodzi ocalili bandytę, Cucumetto zakochał się w Teresie i poprzysiągł sobie, że musi ją posiąść.