Mentionsy

Dźwięk dzwonka jeszcze się nie rozpłynął, gdy już wszedł pan Pastrini.

– No to znaczy, ekscelencjo – sprostował pan Pastrini, stając w obronie godności stolicy świata chrześcijańskiego.

— nazywał pan Pastrini.

— Spieszę wykonać rozkazy panów — odparł imć Pastrini.

— A ja, kochany panie Pastrini — odpowiedział Frantz.

— próbował oburzyć się imć Pastrini.

Niech się ekscelencja nie trudzi, odrzekł imć Pastrini z uśmiechem włoskiego Schullera, który przyznaje, że przegrał sprawę.

Pan Pastrini przyrzekł im wyborną ucztę.

Franz pomyślał z początku, że przyszedł wysłuchać komplementów i już szykował jeden, gdy pan Pastrini przerwał.

Wszyscy Francuź tak mówią, rzekł pan Pastrini nieco urażony.

Pan Pastrini milczał przez chwilę.

— Po pierwsze, drogi panie Pastrini, zechciej nam powiedzieć, co to za jeden, ten słynny Luigi Vampa?

Pan Pastrini zwrócił się do Franca, który wydawał mu się rozsądniejszy niż jego przyjaciel.

– Albert nie powiedział, że jesteś pan kłamcą, kochany panie Pastrini – rzekł Frons.

— Panie hrabio — rzekł imć Pastrini, nadal zraniony wątpliwościami wyrażonymi przez Alberta co do jego prawdomówności.

Panu Pastriniemu ów żart musiał się wydać niestosowny.

— zawołał pan Pastrini.

— Teraz, panie Pastrini — rzekł Franz — gdy...

— rzekł Franz, przysuwając fotel i zachęcając pana Pastriniego, by usiadł.

— Ale chwileczkę — przerwał Franz, gdy Pastrini otwiera już usta.

Mów pan dalej, mości Pastrini, zachęcał Frans, uśmiechając się wobec drażliwości przyjaciela.

— zapytał Pastrini.

— Długo by opowiadać, kochany panie Pastrini — odpowiedział Franz.