Mentionsy

— zawołał Kaderus.

Młody człowiek stanął jak wryty, rozejrzał się wokół, aż spostrzegł wreszcie Kaderusa i Danglarsa siedzących przy stole w altanie osłoniętej liśćmi.

— rzekł Kaderus.

— Do licha zobaczymy — rzekł Kaderus i zwrócił się do młodzieńca.

— rzekł, śmiejąc się Kaderus.

– rzekł Kaderus, zagajając z właściwym dla ludzi gminu grubiaństwem, którzy wszelką delikatność poświęcają dla ciekawości.

Kpisz sobie, Kaderus!

— O, widzisz — powiedział więc Kaderus, rzucając znaczące spojrzenie Dunglarsowi.

— rzekł Fernand, podnosząc głowę i spoglądając na Kaderusa tak, jakby szukał kogoś, na kim mógłby gniew swój wywrzeć.

Jeśli w ten sposób to sobie tłumaczysz, — rzekł Kaderus, — to co innego?

— Heh, słowo daje — odzwał się Kaderus, który popijał bez przerwy i zdawało się, że musująca malaga coraz bardziej na niego działa.

Bagatelka, rzekł Kaderus, nalewając Fernandowi szklankę wina.

Tymczasem Danglars spoglądał przenikliwie na młodzieńca, którego słowa Kaderusa paliły jak roztopiony ołów.

Danglars zadrżał na ten niespodziany przytyk i spojrzał na Kaderusa badawczym wzrokiem, chcąc zbadać, czy cios został zadany z premedytacją.

Ale na twarzy Kaderusa, otępiałej już od alkoholu, malowała się tylko głęboka zawiść.

Kaderus ociężałą już ręką podniósł szklankę i wychylił duszkiem.

— zawołał Kaderus.

— rzekł Kaderus.

— rzekł Danglars, udając, że chce powstrzymać Kaderusa, który wychylał się z pijackim uporem z altany.

– wołał znowu Kaderus, podnosząc się i opierając o stół.

— No nie, bynajmniej kochany Kaderusse — odpowiedział Dantes.

— Hej masz, wytłumaczył się — odrzekł Kaderus.

Daruj Kaderusowi, bo to dobry sąsiad, rzekł Dantes, a i nie o wiele się pomił.

I ma się rozumieć ty, drogi Kaderusze.

— zapytał Kaderus, śmiejąc się chrypliwie.

— Panie Danglars — odrzekł Edmund z uśmiechem — powiem ci to, co przed chwilą Mercedes Kaderusowi.